กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 นี่ผมเป็นตัวร้ายงั้นเหรอ?
กว่าจะขับรถไปถึงบ้านพ่อแม่ซุนโหย่วไฉ รับจดหมายของสองตายายมาไว้ในมือ แล้วขับต่อไปถึงโรงงานอิฐของหลี่เหว่ยเฟิงได้ เวลาก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มครึ่งแล้ว
ฝนยังไม่หยุดตก แสงไฟในลานโรงงานอิฐส่องสลัวเป็นสีเหลืองหม่น
หลี่เหว่ยเฟิงกำลังมุดตัวสูบบุหรี่อยู่ใต้เพิงผุพัง พอเห็นไฟหน้ารถของอันหรานก็รีบบี้บุหรี่ทิ้ง กางร่มวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาทันที
“คุณอัน ของทั้งหมดวางไว้หน้าปากเตาเผาเรียบร้อยแล้วครับ”
อันหรานพยักหน้ารับโดยไม่พูดมากความ เขาอุ้มโกศอัฐิและจดหมายของซุนโหย่วไฉ เดินตามหลี่เหว่ยเฟิงเข้าไปในโรงเตาเผา
เขาคลี่ชิ้นส่วนทาวเวอร์เครนและเครื่องผสมปูนกระดาษเซ่นไหว้ออกทีละชิ้น แล้วส่งเข้าไปในเตาเผา