กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49 กลิ่นอะไรน่ะ? กลิ่นอายคนทำงานไงเล่า!
หลังออกจากตำหนักหมิงเฉิน พญายมเปี้ยนเฉิงก็เหินลมนำทางด้วยตนเอง ชั่วพริบตาก็มาถึงนครเฟิงตู และอีกเพียงไม่กี่อึดใจ เมืองวิญญาณตายโหงอันหม่นเทาก็ปรากฏขึ้นในสายตา
ลู่จือเต้าขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย
เมืองวิญญาณตายโหงในความทรงจำควรเป็นพื้นที่สีเทาหม่นไร้ขอบเขต ราวกับซากปรักหักพังรกร้างที่ถูกลืมเลือน ต่อให้ลมมรณะพัดหวีดหวิวก็ไม่อาจทำลายความเงียบสงัดดั่งเมืองร้างลงได้
ทว่าการมาเยือนคราวนี้ แม้บรรยากาศโดยรวมจะยังคงสลัวอึมครึมชวนอึดอัด แต่บริเวณประตูใหญ่หน้าเมืองกลับมีแสงสว่างสะดุดตาสาดส่องขึ้นมาอย่างผิดแปลก