เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48 ผลาญจริง แต่ไม่ได้ผลาญใส่ตัวเองนะ
อันหรานหัวเราะคิกคัก แผนการผุดขึ้นในหัวทันที เขาเดินทอดน่องเข้าไปในห้องหนังสือ แล้วเอ่ยปากบ่นพญายมเปี้ยนเฉิงตั้งแต่ยังไม่ทันไร “ท่านอ๋องก็จริงๆ เลย เอกสารสำนวนกับสมุดบัญชีสำคัญขนาดนี้ จะวางทิ้งขว้างสะเปะสะปะได้ยังไงครับ? อยู่ไหนล่ะ? ขอผมดูหน่อยซิ”
พญายมเปี้ยนเฉิงเพิ่งถูกตอกกลับมาจนหัวโน พอได้ยินคำนี้ก็เผลอยื่นมือชี้ไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ
อันหรานเหลือบตามองตาม
โอ้โฮ!
ทั้งแฟ้มสำนวน สมุดบัญชี และเอกสารราชการสารพัดถูกยัดไว้จนผลุบๆ โผล่ๆ มีทั้งแนวนอน แนวตั้ง แนวทแยงครบครัน อย่าว่าแต่เรียงรหัสตัวเลขเลย นั่นมันกำแพงรหัสลับชัดๆ
อันหรานถอนหายใจอย่างอ่อนใจ ก่อนจะพับแขนเสื้อแล้วเดินเข้าไปหา “มาเถอะครับท่านอ๋อง รีบจัดให้เข้าที่เข้าทางดีกว่า อย่าให้ผู้พิพากษาลู่เห็นแล้วหงุดหงิดใจเลย”