เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 รู้สึกเหมือนมีเรื่องแค้นเคืองกับเงินในกระเป๋าตัวเอง
อันหรานเหลือบมองสายฝนที่เทกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่าง ก่อนจะส่ายหน้ายิ้มขมขื่น
เพิ่งจะงัดข้อกับพญายมจบไปหยก ๆ ต่อไปยังต้องมาสู้รบปรบมือกับสวรรค์อีกเหรอเนี่ย?
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้การได้สู้กับสวรรค์มันสนุกสุดเหวี่ยงขนาดนี้ล่ะ
ถ้าอย่างนั้นก็คงมีแต่ต้องเปิดฉากลุยกันแล้ว!
เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกทีละสาย เรียกตัวหลิวหย่ง หยวนเสี่ยวหลิน ฉินเหล่าโช่ว หวังชินเตี้ยน หลี่เหว่ยเฟิง รวมถึงผู้ใหญ่บ้านหลิวฟู่กุ้ยและหลิวหม่านให้มาที่วิลล่ากันทั้งหมด
หลิวหย่งกับหยวนเสี่ยวหลินอยู่บ้านข้าง ๆ จึงมาถึงเร็วที่สุด
ส่วนคนอื่น ๆ ต่างฝ่าสายฝนรีบเดินทางมา จึงดูทุลักทุเลกันไม่น้อย
โดยเฉพาะสองพ่อลูกหลิวหม่านกับหลิวฟู่กุ้ย ขนาดกางร่มมาด้วยก็ยังเกือบเปียกปอนเป็นลูกหมาตกน้ำ ขากางเกงและรองเท้าเต็มไปด้วยรอยโคลนกระเซ็น
“รีบเช็ดตัวก่อนครับ ดื่มชาร้อน ๆ ให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นหน่อย” อันหรานรีบส่งผ้าขนหนูให้ทั้งสองคน แล้วรินชาร้อนที่เพิ่งชงเสร็จแจกจ่ายให้ทุกคนคนละแก้ว