เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 ว่ากันตามงาน เตรียมเปิดโต๊ะเจรจา
ทั้งพนักงานขายและหวังชินเตี้ยนต่างพากันตกตะลึง
ทว่าหลี่เหว่ยเฟิงชินเสียแล้ว เขาเดินเข้ามาแนะนำว่า “คุณอัน ผมว่าถ้าคุณจะใช้ขับเอง น่าจะไปถอยคันละสักสองล้านหยวนบวกลบที่ปินเฉิงดีกว่านะครับ ถึงจะยังไม่สมฐานะของคุณก็เถอะ แต่ว่า...”
อันหรานส่ายหน้าพลางยิ้ม “รถผมไม่รีบหรอก ตอนนี้สภาพถนนในหมู่บ้านยังไม่เหมาะจะขับรถหรู คันที่ซื้อเพิ่มมานี่ก็จอดสำรองไว้ในหมู่บ้านก่อน เอาไว้รับรองลูกค้าอะไรพวกนี้ อีกอย่าง รถนายก็เก่าแล้ว ช่วงไหนไม่มีธุระด่วนต้องใช้ นายก็เอาคันนี้ไปขับได้เลย” พอหลี่เหว่ยเฟิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแก้มแทบปริ
รู้อยู่แล้วเชียวว่าติดตามคุณอัน ไม่ช้าก็เร็วต้องได้ดีแน่ๆ
การเดินเรื่องเอกสารต้องใช้เวลาพอสมควร ระหว่างรอป้ายทะเบียนชั่วคราว ทั้งสามคนจึงไปกินมื้อเที่ยงง่ายๆ กันแถวนั้น
พอบ่ายเกือบสองโมง ขั้นตอนและเอกสารประกอบทั้งหมดก็เรียบร้อย