เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33 ใช่แล้ว ผมก็คือตู้บริจาคบุญเดินได้นี่แหละ
ช่วงพลบค่ำ อันหรานตื่นขึ้นมาบนเตียงเดี่ยวในวิลล่า
คนมีความสุขหน้าตาก็สดใส มุมปากของเขายิ้มกว้างแทบจะฉีกไปถึงใบหูแล้ว
เขาพลิกตัวลุกจากเตียงแล้วโทรศัพท์หาหลี่เหว่ยเฟิง “คุณหลี่ มารับผมหน่อย ไปในอำเภอแวะเยี่ยมเพื่อนเก่าของพวกเรากัน”
พอได้เลื่อนขั้นกลับมาเป็น “คุณหลี่” อีกครั้ง หลี่เหว่ยเฟิงก็ตอบรับอย่างกระตือรือร้นสุดขีด พออันหรานเดินลงมาจากชั้นบน รถเอสยูวีมิตซูบิชิคันนั้นก็จอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้านเรียบร้อยแล้ว
“ประธานอัน เพื่อนเก่าที่ว่านี่คือรองนายอำเภอจางใช่ไหมครับ”
อันหรานเลิกคิ้วขึ้นพลางยิ้มชี้หน้าเขา “ใช้ได้นี่ เดี๋ยวนี้รู้ใจผมมากขึ้นทุกที พูดนิดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง! วันหลังผมคงต้องซื้อบริษัทก่อสร้างให้คุณบริหารสักแห่งแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นเสียดายความสามารถแย่!”