กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 อันหรานโกรธแล้ว จะกลับบ้านไปนอน
หว่างคิ้วของเย่จิ่งหยางพลันขมวดมุ่นเป็นปมทันที
ทำไมหมอนี่ถึงได้ตื๊อเหมือนแมลงวันแบบนี้ น่ารำคาญชะมัด!
เขาสูดหายใจลึก เลี่ยงไม่ตอบตรงๆ แต่กลับหันไปตวาดใส่คนตระกูลจานและตระกูลซุนแทน “ที่นี่คือฌาปนสถาน ไม่ใช่ชานเรือนบ้านพวกคุณ มีข้อพิพาทอะไรก็ไปว่ากันตามกระบวนการทางกฎหมาย อย่ามาส่งเสียงเอะอะโวยวายที่นี่ ได้ยินชัดเจนไหม?”
ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะพร้อมใจกันจ้องเขม็งไปที่เย่จิ่งหยาง
เห็นได้ชัดว่า สิ่งที่ทุกคนอยากฟังไม่ใช่คำพูดพวกนั้นเมื่อครู่เลย
“พวกคุณจะทำอะไร?!” เย่จิ่งหยางสีหน้าขรึมลง น้ำเสียงดุดันขึ้นหลายส่วน