ตอนที่ 227 ครบชั่วยามแล้ว

ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละน้อย แต่เฉินหยวนจื่อยังคงคุกเข่าอยู่กับที่โดยไม่ไหวติง ณ ที่ที่นางควรคุกเข่า

หลังว่าราชการยามเช้าจบลงหนึ่งชั่วยาม ตู้หย่างเดินมาจากที่ไกล โน้มตัวก้มศีรษะกล่าวว่า “คุณหนูเฉิน 12 ชั่วยามครบแล้ว ฝ่าบาทตรัสว่าเจ้ากลับบ้านได้แล้ว”

เฉินหยวนจื่อโขกศีรษะถวายคำขอบคุณ ยันแขนลุกขึ้นจากพื้น

ตู้หย่างยื่นมือประคองนางเล็กน้อย แล้วกระซิบเล่าเรื่องว่าราชการยามเช้าวันนี้ให้เฉินหยวนจื่อฟังด้วยถ้อยคำกระชับที่สุด

เฉินหยวนจื่อพยักหน้า มิได้ซักถามว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่เซิ่งฮ่องเต้อนุญาตให้ตู้หย่างบอกนางหรือไม่ นางเพียงก้าวเดินไปตามทิศทางออกจากวังอย่างช้า ๆ ทีละก้าว จนกระทั่งไม่ไกลนักปรากฏร่างของหลี่มู่จิ้น…