กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ยามเฉินหยวนจื่อฟื้นขึ้นมา ดวงตาของเซียงโต้วก็ร้องไห้จนบวมไปหมดแล้ว
ภายในห้องมีกลิ่นยาขี้ผึ้งลอยอวลอยู่จาง ๆ ส่วนหัวเข่าทั้ง 2 ข้างของเฉินหยวนจื่อก็ถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนาหลายชั้น…
“คุณหนูใหญ่! ท่านฟื้นแล้วหรือ?!”
เฉินหยวนจื่อพยักหน้า ให้เซียงโต้วช่วยประคองนางลุกขึ้นก่อน
เซียงโต้วประคองนางพลาง ดวงตาก็แดงขึ้นมาอีก “คุณหนู ยังเจ็บอยู่หรือไม่? ให้บ่าวไปตามหมอมาตรวจอีกครั้งดีหรือไม่?”