กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เฉินหยวนจื่อเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “งั้นพอเขากลับมา ข้าจะถามดู...”
เฉินเหยาจือโกรธจนหน้าซีดเผือด จ้องมองลูกสาวอยู่อย่างนั้น กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
“เจ้า... ดี... ดีนัก....”
“พ่อ แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการถวายฎีกา มิฉะนั้นท่าน....”
“ไม่เกี่ยว!? ไม่เกี่ยวกับการถวายฎีกา!?” ประสาทตาของเฉินเหยาจือสั่นระริก แม้แต่น้ำเสียงก็ยังสูงขึ้น “หากเขาไม่แต่งงานกับเจ้า! ตระกูลเราจะต้องเสี่ยงอันตรายเช่นนี้เพื่อเขาไปทำไม!?”
“...พ่อ ที่ถูกถวายฎีกากล่าวโทษคือใต้เท้าจ้าว....”
“เจ้าหุบปากเสีย!” เฉินเหยาจือตบโต๊ะอีกครั้งอย่างแรง “เจ้าคิดว่าพ่อไม่รู้อะไรเลยใช่หรือไม่? จ้าวถังเป็นคนของใคร!? ก็ผิงอ๋อง! เขาเป็นครูของผิงอ๋อง! เจ้าคิดว่าการโค่นจ้าวถังลงคือการช่วยเขาแล้วหรือ!?”