ตอนที่ 160 ฮุ่ยเฟย

โคมไฟวังสว่างนิ่ง ตู้ซินมองชั่วยามแล้วใจร้อนอยู่บ้าง เวลามื้อเย็นผ่านไปนานแล้ว แต่ฝ่าบาทยัง.....

ในยามนั้นเอง ประตูไม้จันทน์ม่วงบานหนักของห้องหนังสือก็เปิดออกช้า ๆ เฉินหยวนจื่อเดินออกมาจากความมืดเพียงลำพัง

ใบหน้าของนางถูกแสงอบอุ่นห่อหุ้มเข้าทันที ยิ่งเผยให้เห็นความซีดขาวหลังผ่านความสะเทือนใจ

หยดหมึกแห้งไปนานแล้ว ราวจุดสีดำอมน้ำเงินที่โผล่ขึ้นกลางหิมะ ทำให้เฉินหยวนจื่อดูยุ่งเหยิงอยู่บ้าง

ตู้ซินรีบก้าวเข้าไปข้างหน้าทันที การเคลื่อนไหวเบาเหมือนแมว แต่หยุดอยู่ห่างนาง 3 ก้าว จากนั้นเขาก็โน้มเอวที่โค้งอยู่แล้วให้ต่ำลงอีกอย่างเป็นธรรมชาติแถมจงใจเล็กน้อย...

“คุณหนูเฉิน”