กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
รุ่งขึ้น หลังเลิกท้องพระโรง เฉินเหยาจือรีบร้อนกลับบ้าน เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็ตรงไปยังเรือนเล็กของเฉินหยวนจื่อทันที
ลานบ้านว่างเปล่า แม้แต่เงาคนสักคนก็ไม่มี
เมื่อเสิ่นอวี้ตามมาและเห็นสีหน้าของเฉินเหยาจือไม่ค่อยดี ก็รีบถาม “ท่านพี่ นี่เป็นเรื่องใดกัน?”
“เสี่ยวจื่ออยู่ไหน?”
“เช้านี้ออกไปแต่เช้า บอกว่าจะไปหาสักเพื่อนไปจุดธูปที่วัดกวงจี้”
เฉินเหยาจือขมวดคิ้ว “เจ้า... แม่หนูคนนี้เอาแต่ไม่อยู่บ้านทั้งวัน เจ้าไม่รู้จักดูแลบ้างหรือ?!”