กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
แสงแดงคล้ำสุดท้ายที่ขอบฟ้าถูกความมืดกลืนกินจนสิ้น บรรดาสตรีในตระกูลต่าง ๆ หน้าประตูตำหนักต่างขึ้นรถม้ากลับจวนกันแล้ว ส่วนเสิ่นหรงและเสิ่นอิง เมื่อเอ่ยคำอำลาผู้อื่นเสร็จ ก็หันกายกลับมาเก็บรอยยิ้มบนใบหน้าลง
โดยเฉพาะเสิ่นหรง สีหน้าหนักอึ้ง ไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว
เสิ่นอิงส่งลูกสะใภ้ที่ตามมากลับไปก่อน ยืนกรานจะนั่งรถม้าของจวนกั๋วกงกลับไปด้วยกัน เสิ่นหรงปล่อยให้นางขึ้นรถ ล้อรถเพิ่งกลิ้งไปได้เพียงสองรอบ เสิ่นอิงก็อดทนไม่ไหวเสียแล้ว
“พี่หญิงสอง เสี่ยวจื่อยังไม่มีข่าวเลยหรือ พวกเราจะกลับกันไปเสียจริง ๆ เช่นนี้หรือ”
เสิ่นหรงหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากเม้มแน่น