ตอนที่ 91 วสันตราตรีโรยรา

เที่ยงคืน สรรพเสียงเงียบสงัด จันทร์ข้างแรมเสี้ยวหนึ่งทอดเฉียงอยู่ขอบฟ้า แสงกระจ่างเรืองรองดุจเงินปรอทไหลรินลงพื้น

ลมวสันต์พัดผ่านหน้าต่างที่เปิดกว้าง นำพาความรู้สึกเลือนรางของไออุ่นที่กำลังจะมาแต่ยังไม่มาสักนิด

ภายในหอสูง เฉินหยวนจื่อนั่งอยู่ผู้เดียว ไม่ได้จุดไฟ นางมองกลีบดอกอิงฮวาที่บางครั้งลอยเข้ามาอย่างเงียบ ๆ ในใจรู้สึกจนใจ...ก็รู้สึกขบขันบ้าง

อีกแล้วกับราตรีเช่นนี้ อีกแล้วที่นั่งอยู่ตรงนี้รอคนผู้นั้น

หลายสิบปีของนาง...ช่างเป็นการมีชีวิตอยู่ที่สูญเปล่าจริง ๆ...

หากรู้แต่แรกว่าในใจปล่อยวางไม่ได้ถึงเพียงนี้ ก่อนตายก็ควรออกพระราชโองการเรียกกลับเข้าวังมาให้ได้พบสักครั้ง...