กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ตอนพิเศษ: วันเวลาในยุคปัจจุบัน (4)
เปิดเทอมไปได้สองสามวัน ในที่สุดแม่ของอาหว่านก็กลับมาจากบ้านเดิมเสียที นางสะพายลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไว้บนหลังพลางเปิดประตูม้วนหน้าร้าน อาหว่านที่คอยหาจังหวะแวะมาดูหน้าบ้านทุกวันบังเอิญเห็นเข้าพอดี เด็กหญิงยืนมองอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง จนกระทั่งแม่หันมาเห็น นางถึงได้ร้องเรียกเสียงเบา “แม่”
แม่ของนางพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง ไม่ถามสักคำว่าช่วงนี้ไปอยู่ที่ไหนหรือใช้ชีวิตอย่างไร เปิดประตูแล้วเดินดุ่ย ๆ เข้าไปคนเดียว ขึ้นไปชั้นบนวางเด็กลงบนเตียง แล้วลงมากวาดเศษกระจกที่แตกเกลื่อนพื้น หาแผ่นกระดาษลังมาปิดตู้กระจกที่พังไว้ จากนั้นก็เลี้ยวเข้าครัวไปจุดเตาถ่านทำกับข้าว แค่นั้นก็ถือว่าจบเรื่อง
อาหว่านจึงได้กลับไปนอนที่บ้านอีกครั้ง
อิ้นเหริงอาลัยอาวรณ์เหลือเกิน เขาจับแขนเสื้อเดินไปส่งนางพลางทอดฝีเท้าอืดอาดยืดยาด ยิ่งเดินก็ยิ่งช้าลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเดินผ่านดงอ้อย อาหว่านก็หันกลับมาสวมกอดเขาไว้กะทันหัน
ต้นอ้อยในไร่ชูสลอนคล้ายทวนและหอกที่พุ่งตรงเสียดฟ้า ใบยาวบนยอดเสียดสีกันดังกราวในสายลม อิ้นเหริงยืนนิ่งอยู่กับที่ ทว่าอ้อมกอดอันไร้เดียงสาระหว่างเด็กด้วยกันนี้กลับทำให้หัวใจเขาแทบพังทลาย ต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อสะกดกายไม่ให้สั่นสะท้าน