ตอนพิเศษ: ชีวิตในยุคปัจจุบัน (3)

ตอนพิเศษ: ชีวิตในยุคปัจจุบัน (3)

อาหว่านอาศัยอยู่กับครอบครัวของอิ้นเหริงในเพิงสังกะสีจนกระทั่งถึงวันเปิดเทอม แม่ของเธอก็ยังไม่กลับมา ส่วนพ่อก็เข้าออกไม่เป็นเวลา นานทีปีหนโผล่หน้ามาก็แค่แวะหยิบบุหรี่ไม่กี่ซองกับเสื้อผ้าสองสามตัวในร้าน แล้วก็มุ่งหน้าขึ้นเขาถ่านหินไปอีก ไม่มีใครคอยดูแลเธอเลยสักคน ราวกับเป็นเด็กที่ถูกทิ้ง สิ่งนี้ทำให้เธอเริ่มรู้สึกหวาดระแวงและอ่อนไหว พอฟ้ายังไม่ทันสว่างก็รีบลุกขึ้นมากวาดบ้าน ตักน้ำ ซักผ้า ทั้งยังช่วยแม่อิ้งเก็บกากถ่านหินกลับมาจุดเตาไฟด้วยความกระตือรือร้น

อิ้นเหริงเคยเอ่ยปากห้ามเธออยู่หลายรอบ แต่เรื่องนี้เธอกลับหนักแน่นเหลือเกิน เด็กหญิงส่ายหน้าพลางบอกว่า “ต่อให้เป็นเด็กก็อยู่เฉยๆ มากินข้าวบ้านคนอื่นฟรีๆ ไม่ได้หรอก อีกอย่างเธอกับคุณน้าก็ดีกับฉันขนาดนี้ ฉันยิ่งต้องช่วยงานบ้านสิ งานพวกนี้เบาแรงจะตายไป” เธอมีกรอบความประพฤติของตัวเองมาโดยตลอด เมื่อความยากลำบากมาเยือนตรงหน้า เธอไม่เคยคิดจะถอยหนี ไม่คิดจะหลบเลี่ยง และไม่เคยคร่ำครวญตัดพ้อชะตาชีวิตเลยสักนิด

สองวันก่อนเปิดเทอม เธอไปซื้อกระสอบสานใบใหญ่มาจากร้านรับซื้อของเก่าเพื่อเตรียมจะขึ้นเขาไปเก็บเกาลัดป่าอีกรอบ เพราะวันก่อนเปิดเรียนตรงกับวันขึ้นสิบห้าค่ำตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งในตัวอำเภอจะมีตลาดนัดพอดี อิ้นเหริงไม่ได้คิดอะไรมากก็เอ่ยปากขอไปด้วยทันที