ตอนพิเศษ วันคืนในยุคปัจจุบัน (2)

ตอนพิเศษ วันคืนในยุคปัจจุบัน (2)

ทั้งคู่วิ่งฝ่าสายลมสีส้มยามพลบค่ำ ลมพัดปะทะหน้าจนเส้นผมของทั้งสองคนปลิวไปด้านหลัง พวกเขาคอยหลบรถบรรทุกที่วิ่งส่งเสียงดังกึกก้อง กระโดดลงคันนาข้างทาง และวิ่งทะลุป่าอ้อยต้นสูงใหญ่จนค่อยๆ ผ่อนฝีเท้าหยุดลง อินเหริงกุมมือเธอไว้แน่นเหมือนในอดีต หัวใจที่เคว้งคว้างหวาดหวั่นอยู่ในโลกใบใหม่นี้มาตลอดแปดปี ในที่สุดก็ไม่ต้องลอยเคว้งอีกต่อไป แต่กลับลงมาอยู่ในอกได้อย่างมั่นคงเสียที

พอเขาจูงมืออาหว่านวิ่งเข้าประตูโรงเรียนที่แทบจะมีไว้ประดับเฉยๆ ทั้งคู่ก็เหนื่อยหอบจนพูดไม่ออก แผ่นหลังของทั้งสองเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนซึมติดเสื้อ เดี๋ยวก็เหนียวเหนอะติดหลัง เดี๋ยวก็เย็นวาบเพราะลมพัด

แม่อิ้งถือตะหลิวยื่นหน้าออกมาดู ส่วนพ่ออิ้งนั่งยองๆ ล้างยอดมันเทศอยู่ตรงก๊อกน้ำหน้าประตู พอเห็นอินเหริงจูงคนกลับมาด้วยก็พากันชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานพวกเขาก็สังเกตเห็นรอยนิ้วมือบวมแดงบนหน้าของเด็กหญิง ทั้งสองสบตากันแล้วไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เพียงแต่กวักมือเรียกให้ทั้งคู่ไปล้างมือเปลี่ยนเสื้อผ้า จะได้มานั่งกินข้าวด้วยกัน

อาหว่านทำตัวไม่ถูก ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงประตู ไม่ว่าอินเหริงจะชวนยังไงก็ไม่กล้าก้าวเข้าไป แม่อิ้งตักกับข้าวเสร็จก็เช็ดมือให้แห้งแล้วเดินยิ้มเข้ามาหา “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ กินที่นี่กับน้าก็ได้ มาสิลูก ดูสิ ร้อนกันจนเหงื่อท่วมแล้ว มานี่มา น้าหาเสื้อผ้าเปลี่ยนให้นะ”