กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ตอนพิเศษ: ชีวิตในยุคปัจจุบัน (1) “อาเหริ่ง ต้องลงรถแล้วนะ” มือข้างหนึ่งสะกิดไหล่อิ้นเหริงเบา ๆ
“อาเหริ่ง ต้องลงรถแล้วนะ”
มือข้างหนึ่งสะกิดไหล่อิ้นเหริงเบา ๆ เขาฝืนลืมตาขึ้น แสงแดดกลางฤดูร้อนส่องทะลุกระจกหน้าต่างรถไฟเข้ามากระทบเปลือกตาพอดี เขาจึงยกมือขึ้นบังแสงแยงตาตามสัญชาตญาณ แม่ของเขาที่สวมชุดสูทกระโปรงกำลังเก็บข้าวของ ส่วนตรงทางเดินด้านนอก พ่อในชาตินี้ของเขาก็ลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าลงจากชั้นวางสัมภาระแล้ว ภาพตรงหน้าทำให้เขาค่อย ๆ นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน
พอหันไปมอง รถไฟก็เทียบชานชาลาเรียบร้อยแล้ว นั่งรถมานานเกินไป เขาเลยเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ที่นี่คือสถานีปลายทาง พนักงานบนรถไฟกำลังเดินไล่ดึงหน้าต่างลงตามแนวที่นั่ง พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นตัวถังเหล็กสีเขียวเข้มของรถไฟ ส่วนสถานีที่จอดเทียบก็ดูทรุดโทรมและรกร้างเงียบเหงา
อิ้นเหริงเดินตามพ่อแม่ลงจากรถ สภาพอากาศในแถบภูเขาของหลิ่งหนานทั้งชื้นทั้งร้อนอบอ้าว ท้องฟ้าเหมือนมีฝามาครอบไว้ ลมที่พัดมาก็ระอุไอแดด ต่างจากอากาศแห้ง ๆ ของปักกิ่งโดยสิ้นเชิง พ่อลากกระเป๋าเดินทางสองใบเงียบ ๆ เดินนำหน้าไปตรวจตั๋วออกจากสถานี ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือแบบปุ่มกดออกมาโทรศัพท์ อิ้นเหริงเดินอยู่ข้างแม่ แต่กลับเผลอเงยหน้าขึ้น สายตาถูกดึงดูดด้วยตัวเลขเวลาสีแดงสะดุดตาบนจอแสดงผลแบบเลื่อนในโถงทางออกของสถานี
วันที่ 20 สิงหาคม ปี 2005 เวลา 14:36 น.
นี่คือโลกที่อยู่ห่างจากราชวงศ์ที่เขาเคยมีชีวิตอยู่ถึงสองร้อยกว่าปี