ถวายฎีกาเอาผิด

ถวายฎีกาเอาผิด

ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง ขุนนางในเมืองหลวงก็ทยอยนั่งเกี้ยวออกจากจวนกันแล้ว หน้าประตูซีหวาเหมินมีแถวยาวเหยียด ทั้งขุนนางหกกรมที่จะเข้าประชุมเช้า ทั้งข้าราชการต่างมณฑลที่เข้าเมืองหลวงมารายงานราชการต่อฮ่องเต้องค์ใหม่รวมกันตั้งหลายสิบคน ถนนที่กว้างขวางเลยติดขัดไปด้วยรถม้าและเกี้ยว แผงขายอาหารเช้าสองฝั่งถนนถูกคนจากกองตรวจการตวาดไล่ให้เก็บของไปหมดแล้ว กระนั้นทางก็ยังแทบไม่กระดิก คนที่มาสายจำต้องลงจากม้าหรือลงจากรถตั้งแต่ไกล แล้วซุกมือเข้าแขนเสื้อเดินฝ่าลมหนาวเข้ามา

บนฟ้ายังมีดาวระยิบระยับประปรายอยู่สองสามดวง จางถิงอวี้สั่งให้คนขับรถม้าของตัวเองกลับไปตั้งแต่ยังอยู่ไกล พอลงจากเกี้ยวมามองดูก็เห็นเกี้ยวขุนนางของเฉิงหวายจางอยู่ข้างหน้า เจ้าตัวกำลังเบียดตัวเข้าไปข้างในอย่างทุลักทุเล เขาเลยย่องเบา ๆ เข้าไปหา แล้วตบไหล่เฉิงหวายจางจากข้างหลังเข้าฉาดใหญ่

“เฮ้ย!”

พอเห็นเฉิงหวายจางตกใจสะดุ้งโหยงเหมือนกระต่าย จางถิงอวี้ก็กุมท้องหัวเราะจนตัวงอ

“เหิงเฉินเองหรอกหรือ” เฉิงหวายจางลูบอก ยังขวัญหนีดีฝ่อไม่หาย “เจ้าเดินยังไงเนี่ย ไร้เสียงเหมือนแมวไม่มีผิด”

จางถิงอวี้เบียดตัวไปข้างหน้าพร้อมกับเขาพลางทักทาย “วันนี้เจ้ามาเช้าเชียว ท่านแม่ของเจ้าอาการดีขึ้นบ้างหรือยัง ฮูหยินของข้าบอกว่าได้ผงเถียนชีชั้นดีมาไม่น้อย เอามาต้มน้ำแกงทำอาหารตำรับยาบำรุงร่างกายได้ดีที่สุด เดี๋ยวข้าจะให้คนเอาไปส่งที่จวนเจ้าให้นะ”