เหลียงเฝิ่น

เหลียงเฝิ่น

ช่วงเดือนสามเดือนสี่ในเมืองหลวงอากาศยังเอาแน่เอานอนไม่ได้ เดี๋ยวอุ่นเดี๋ยวหนาว แต่วันนี้แดดดี ท้องฟ้าโปร่งกระจ่าง ไร้เมฆหมอก องค์หญิงสิบเอ็ดขี่อยู่บนคอขันที ถือสายว่าวรูปหงส์ตัวใหญ่วิ่งวนไปมาในลานเรือน เฉิงหว่านอวิ้นกับมี่ไท่เฟยได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กหญิง ทั้งสองนั่งคุยกันอยู่ในห้องปีกเรือนทิศใต้ของตำหนักโซ่วคังที่มีหน้าต่างบานเฟี้ยมฉลุลายโปร่ง ปรึกษากันว่าหน้าร้อนปีนี้พอย้ายไปประทับที่สวนหยวนหมิงหยวนแล้วจะหาความสำราญอย่างไรดี หาเวลาว่างไปแช่น้ำพุร้อน เก็บพุทราสด หรือไม่ก็ดองเหล้าเชอร์รีไว้จิบ ก็นับว่ารื่นรมย์ไม่เบา

มี่ไท่เฟยพูดยิ้ม ๆ “ข้าคนนี้ ทั้งชีวิตคนที่นับถือที่สุดก็คือพระสนมนี่แหละ ซูซื่อเคยกล่าวไว้ว่า 'ไม้ไผ่รองเท้าฟางเบากว่าม้า มีอะไรต้องกลัว มีเสื้อฟางตัวเดียวก็ฝ่าสายฝนลมพายุไปชั่วชีวิต' ฟังแล้วเหมือนเขียนถึงพระสนมไม่มีผิด ลมฝนข้างนอกจะซัดกระหน่ำแค่ไหนก็ช่าง พวกเราแค่อยู่กันอย่างสบายอกสบายใจก็พอแล้ว”

เฉิงหว่านอวิ้นแกะเมล็ดสนไปพลางแกล้งเย้าไปพลาง “เขาถึงว่าคนประเภทเดียวกันมักดึงดูดเข้าหากัน ข้าเข้าขากับไท่เฟยได้ดี ก็เพราะไท่เฟยเองก็เป็นคนปล่อยวางและมองโลกทะลุปรุโปร่งเหมือนกันนี่แหละ” พูดจบพอนึกถึงข่าวลือซุบซิบในราชสำนักก็เอ่ยพลางถอนใจ “ตอนข้าเข้าวังมาก็ไม่เคยหวังชื่อเสียงจอมปลอมพวกนั้น ตอนนี้อายุปาเข้าไปเกือบครึ่งร้อยแล้ว จะมัวไปใส่ใจเรื่องพรรค์นั้นทำไมกัน”