ขึ้นครองราชย์

ขึ้นครองราชย์

คืนนั้นหมอหลวงสวมเสื้อฟางกันฝนฝ่าสายฝนมา พูดจาอ้อมค้อมไม่กี่คำเป็นเชิงบอกใบ้ว่าสกุลสือป่วยหนักจนยาขนานใดก็รักษาไม่หายแล้ว ได้แต่ใช้ตัวยาล้ำค่าสารพัดยื้อเวลาไปวันๆ อิ้นเหริงเงียบไปครู่หนึ่งจึงบอกว่า “รักษาเหนียงเหนียงให้สุดความสามารถเถอะ”

ต่อมาเมื่อเฉิงหว่านอวิ้นนึกย้อนกลับไป นางมักรู้สึกเสมอว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของการพลัดพรากทั้งหมดหลังจากนั้น

เดือนสิบสอง รัชศกคังซีปีที่ห้าสิบหก ในวังได้ส่งไทฮองไทเฮาเสด็จสวรรคตเป็นคนแรก

เพราะเป็นโรคหลอดเลือดสมองมาหลายปี ช่วงหลายปีนี้คังซีจึงเดินเหินลำบากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งหน้ามืดวิงเวียนจนเดินไม่ไหว แม้จะป่วยด้วยโรคขาแต่เขาก็ยังยืนกรานจะเอาผ้าแพรพันเท้าเดินไปป้อนยาต้มด้วยตัวเองถึงตำหนักหนิงโซ่ว จนกระทั่งถึงช่วงที่ไทฮองไทเฮาหมดสติใกล้จะสิ้นใจ คังซีคุกเข่าลงข้างเตียงตั่ง กุมมือของมารดาเอกไว้แน่น เอาแนบไว้กับแก้มของตัวเอง พลางร้องเรียกไม่หยุดว่า “เสด็จแม่ ลูกอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

ไทฮองไทเฮากลับตื่นจากหมดสติได้จริงเพราะเสียงเรียกเหล่านั้น พระองค์ที่พูดไม่ได้แล้วพยายามลืมตาขึ้นมองคังซีอย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่ง ก่อนจะจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์