สองพระองค์

สองพระองค์

เดือนสิบปีคังซีที่ห้าสิบสอง เข้าสู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงอีกปี สายฝนโปรยปรายลงมาราวกับม่านหมอกควัน นางกำนัลน้อยแห่งเรือนแถวด้านหลังในตำหนักอวี้ชิ่งสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เพิ่งตัดเสร็จ สองมือประคองขวดกระเบื้องเคลือบสีเขียวไข่กานกยืนรองน้ำฝนอยู่ใต้ชายคา ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นสีเหลืองสว่างแวบหนึ่งกำลังเดินเลี้ยวตรงหัวมุมเฉลียงยาวมา จึงรีบคุกเข่าลงทันที

พอย่างพระบาทในฉลองพระบาทลายมังกรปักดิ้นทองก้อนเมฆเดินผ่านไป เหนือศีรษะก็มีเสียงนุ่มนวลดังขึ้นว่า “ลุกขึ้นเถอะ” นางกำนัลน้อยโขกศีรษะขอบพระทัย อึกอักอยู่ตรงริมฝีปากครู่หนึ่ง ถึงได้เปล่งเสียงแผ่วเบาเหมือนยุงบินออกมาคำหนึ่งว่า “ขอบ…ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”

รอจนอินเหริ่งเดินคล้อยหลังไปไกล นางถึงค่อยปาดเหงื่อบนหน้าผาก เมื่อครู่นี้หัวใจแทบจะกระดอนออกมานอกอก! กลัวเหลือเกินว่าจะพูดผิดพูดถูก ประเดี๋ยวพวกกูกูรู้เข้าคงไม่พ้นโดนตีฝ่ามืออีกยกแน่! ช่วงนี้รู้สึกว่าปากคอแทบจะไม่ยอมฟังคำสั่งเอาเสียเลย