กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
พักผ่อนในสวน
งานแต่งงานของเอ๋อร์หลินจูทำให้ในวังคึกคักครึกครื้นอยู่หลายวัน คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันไปถวายบังคมหวงไท่โฮ่วที่ตำหนักหนิงโซ่วกง ก็ประจวบเหมาะกับที่คังซีมารอดักอยู่ก่อนแล้ว ในบรรดาหลานๆ เอ๋อร์หลินจูคือหลานสาวที่คังซีรักและเอ็นดูที่สุด เขาไม่เพียงมาร่วมดื่มสุรามงคลที่ตำหนักอวี้ชิ่ง แต่ยังร่วมวงกับองค์รัชทายาทสั่งสอนว่าที่ลูกเขยด้วย องค์รัชทายาทขู่ไปประโยคหนึ่งว่า “เอ๋อร์หลินจูคือแก้วตาดวงใจของข้า เจ้าต้องดูแลนางให้ดี!” ฝ่ายคังซีก็เรอเอิ๊กมีกลิ่นเหล้าหึ่งแล้วสำทับขู่ฟ่อไปอีกประโยค “นี่ก็เป็นความต้องการของเจิ้นเหมือนกัน ถ้าต้าเก๋อเก๋อต้องลำบากแม้แต่นิดเดียว เจ้าเตรียมระวังตัวไว้ให้ดี!”
ทำเอาฮารื่อเหนาไห่ที่ถูกกรอกเหล้าจนเมาพับตกใจจนสร่างเมาไปในพริบตา
ตอนนี้หวงไท่โฮ่วเริ่มหูตึงตาฝ้าฟางแล้ว แม้นางกำนัลคนสนิทจะช่วยสวมแว่นสายตาให้ ก็ยังต้องหรี่ตามองถึงจะพอดูออกว่าใครคุกเข่าอยู่ คังซีอารมณ์ดีมาก ประคองหวงไท่โฮ่วพลางเอ่ยแซวคู่บ่าวสาว “เสด็จแม่ทอดพระเนตรสิพ่ะย่ะค่ะ เด็กสองคนนี้ช่างชายเปรื่องหญิงงาม เข้ากันได้ดีจริงเชียว”
พอได้ยินแบบนั้นเอ๋อร์หลินจูก็หน้าแดงก่ำ ก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน ส่วนฮารื่อเหนาไห่นั้นยิ้มจนหน้าบานเป็นกระด้ง
หวงไท่โฮ่วฟังไม่ถนัด ลูบผมขาวโพลนบนหัวเบาๆ แล้วเอียงศีรษะถามยิ้มๆ “อ๊ะ? ฮ่องเต้ว่าอะไรนะ”
คังซีพูดซ้ำ “ลูกบอกว่า ทั้งสองคนชายเปรื่องหญิงงามพ่ะย่ะค่ะ!”
“อะไรนะ? ลาใส่หมวกเรอะ?”
“ชาย! เปรื่อง! หญิง! งาม!” คังซีจำต้องขึ้นเสียงดังลั่น