สงบนิ่ง

สงบนิ่ง

ฝนเดือนเจ็ดตกปรอย ๆ ซู่ซ่าใส่ใบกล้วย เท๋อเฟยอุ้มลูกชายคนเล็กขององค์ชายสิบสี่นั่งชมฝนอยู่ใต้ระเบียงชายคา ตอนแรกก็เป็นช่วงเวลาที่แสนสบาย แต่กลับเห็นนางกำนัลเล็กแห่งตำหนักหย่งเหอก้าวเข้ามาทูลด้วยสีหน้าแปลก ๆ ว่า “ฮูหยินอูยาถวายป้ายขอเข้าเฝ้าเจ้าค่ะ”

เท๋อเฟยรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

ตั้งแต่ปีที่แล้วที่องค์ชายสิบสี่บอกเป็นนัยต่อหน้าทุกคนที่พระราชวังฤดูร้อนเร่อเหอว่าอาเอ่อร์ซงอาคือฆาตกรใน ‘คดีฆาตกรรมเต็นท์หลวง’ คังซีก็ทรงพิโรธกลางคัน การแก้แค้นขององค์ชายสิบสี่มาเร็วเกินไป อิ้นซื่อกับอาเอ่อร์ซงอาและพวกถูกคังซีพ่นไฟสวดยับมานานจนแทบเสียสติ พอโดนเข้าแบบนี้ก็ออกอาการลนลาน และคังซีที่กำลังจับจ้องอย่างตึงเครียดก็สังเกตเห็นได้ทันที

จริง ๆ แล้วคนของคังซีก็สืบเบาะแสคดีฆาตกรรมนี้จนเกือบสาวถึงกลุ่มอิ้นซื่ออยู่แล้ว แค่พอรู้เรื่องจางหมิงเต๋อกับเรื่องที่ขุนนางร่วมลงชื่อ ความโกรธของคังซีก็พุ่งไปทางอื่นหมด องครักษ์รอบเต็นท์หลวงตอนนั้นถูกสอบสวนไปทีละคนแล้ว คราวนี้องค์ชายสิบสี่มาแฉโต้ง ๆ แบบนี้ คังซีทรงรู้สึกเลือดขึ้นหน้า สติแทบหลุดลอย ถึงขั้นชักกริชที่คาดเอวออกมาเลย