เมฆสลาย

เมฆสลาย

อิ้นซือก้มหน้าคุกเข่าอยู่ตรงนั้น หน้าผากถูกม้วนหนังสือฟาดจนถลอกนิดหน่อย เลือดสีแดงคล้ำค่อย ๆ ซึมออกมาเป็นเส้น ห้อยอยู่บนใบหน้ายิ่งดูน่าเวทนาและอัปยศอดสู

ก่อนหน้านี้เขาเม้มปากแน่นไม่ปริปากสักคำ ในใจยังแอบไม่ค่อยยอมรับด้วยซ้ำ หวงอาม่าพูดถึงความดีของไท่จื่อสารพัด แต่ปกติเขาทำงานที่ได้รับมอบหมายไม่ได้ทุ่มเทหรอกหรือ ขุนนางในราชสำนักต่างสรรเสริญเขา แต่หวงอาม่ากลับไม่เชื่อ หาว่าเขาใจทมิฬสันดานสุนัขป่า ส่วนเรื่องความกตัญญู ไท่จื่ออยู่ในวังคอยอยู่เคียงข้างหวงอาม่าทุกวัน ย่อม “เข้าเฝ้ารับใช้ด้วยพระองค์เอง” ได้ทุกวี่วัน เขาก็อยากอยู่รับใช้ใกล้ชิดเหมือนกัน แต่เขามีโอกาสไหมล่ะ

ตั้งแต่เด็กก็เป็นแบบนี้ ไท่จื่อเขียนหนังสือได้ก็ต้องฉลอง แต่งบทความได้ก็ต้องยกย่อง ยิงธนูล่ากระต่ายเองได้ก็ต้องออกประกาศบอกชาวโลก แล้วเขาล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาแกล้งเขียนหนังสือให้แย่ตลอด หวงอาม่าคงไม่แม้แต่จะชายตามองลูกชายคนนี้ด้วยซ้ำ

อิ้นซือทั้งอายทั้งแค้น อัดอั้นจนกำหมัดแน่น ทนกล้ำกลืนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่พอได้ยินคังซีด่าถงกั๋วเหวยแล้วมีประโยคว่า “...แม่ของมันก็เป็นพวกชาติต่ำต้อย” เข้ามากระทบหู จิตใจก็สะเทือนอย่างแรง คำที่แทงใจดำนี้เหมือนมีดแหลมกรีดวนบนหัวใจของเขาอีกสองรอบ