พ่ายแพ้สิ้นเชิง

พ่ายแพ้สิ้นเชิง

เมื่อครู่ตอนอยู่ข้างนอกจิตใจฮึกเหิมเพียงใด ราวกับบัลลังก์อยู่แค่เอื้อมและอนาคตสดใสไร้ที่ติ มาตอนนี้พวกอิ้นซื่อก็ยิ่งสิ้นหวังมากเท่านั้น

โดยเฉพาะคังซีที่สีหน้าบึ้งตึงดั่งผืนน้ำนิ่ง แค่นหัวเราะเยือกเย็นพลางหยิบฎีกาที่ร่วมลงชื่อเสนอชื่อพวกอิ้นซื่อ อิ้นถี และอิ้นจื่อขึ้นมา ปาใส่หัวพวกเขาทีละเล่มจนหมด ปาไปพลางด่ากราดไปพลาง “ไอ้พวกสารเลวไร้คุณธรรม! เจิ้นแค่ลองใจพวกเจ้าดูหน่อย พวกเจ้ากลับทำให้เจิ้นเบิกตากว้างได้จริง ๆ! องค์รัชทายาท พี่รองของพวกเจ้า ยามปกติก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อพวกเจ้าไม่ดี พวกเจ้ากลับเกลียดเขาถึงเพียงนี้! ในฐานะพี่น้อง ไม่รู้จักรักใคร่ปรองดอง ไม่รู้จักเคารพพี่ชาย ในฐานะขุนนาง กลับรวมหัวตั้งก๊กตั้งเหล่า ซื้อใจผู้คน! โดยเฉพาะเจ้า เจ้าแปด! ฎีกาเต็มเข่งนี้ล้วนเสนอชื่อเจ้าทั้งนั้น ปาเสียนหวังช่างบารมีล้นฟ้านักนะ! เจิ้นขอถามเจ้าต่อหน้าเหล่าขุนนางและพี่น้องของเจ้าตรงนี้เลยว่า จิตใจเจ้าทำด้วยอะไรกันแน่! หา! ชักใยขุนนางนับร้อย แม้แต่ขุนนางขั้นเจ็ดขั้นแปดที่ประจำอยู่ในเมืองหลวงยังร่วมลงชื่อส่งฎีกามา แผ่นดินนี้ตกลงเป็นแผ่นดินของเจิ้น หรือเป็นแผ่นดินของเจ้ากันแน่! หา?!”

ฎีกาของพวกอิ้นถีกับอิ้นจื่อปาไปสักสิบยี่สิบเล่มก็หมดแล้ว แต่พอพวกขันทีช่วยกันยกฎีกามาทั้งเข่ง ให้คังซีก้าวลงจากแท่นพระที่นั่งแล้วเทราดใส่หัวอิ้นซื่อ ทุกคนในท้องพระโรงต่างก็เบิกตากว้าง พากันคุกเข่าลงทันที พร้อมกับเสียงกระดาษฎีกาเทร่วงกราวซ่า ๆ ลงมา ทุกคนต่างก็ตัวสั่นสะท้านไปตาม ๆ กัน