ล่ออสรพิษ

ล่ออสรพิษ

ตลอดทางที่มุ่งหน้าไปยังเร่อเหอ เฉิงหว่านอวิ้นเอาแต่คิดวนเวียนว่าป่านนี้ไท่จื่อจะตกอยู่ในสภาพเช่นไร

การล้อมล่าสัตว์ที่มู่หลานอยู่ดี ๆ แท้ ๆ เพียงชั่วข้ามคืนกลับสั่งคุมขังองค์ชายถึงห้าพระองค์กับขุนนางอีกหลายคน พอฟ้าสว่างก็ปล่อยตัวเหล่าองค์ชายออกมา แต่มีเพียงไท่จื่อพระองค์เดียวที่ได้รับราชโองการสั่งกักบริเวณ ภายนอกเวลานี้จิตใจผู้คนคงจะสั่นคลอนและวิพากษ์วิจารณ์กันขรมไปหมดแล้วกระมัง ถึงตอนนี้จะยังไม่มีราชโองการใหม่ออกมา แต่ทัวเหอฉียังถูกคุมขัง ในขณะที่เอ้อหลุนไต้กลับได้รับการปล่อยตัวแล้ว...

เฉิงหว่านอวิ้นแตะมือเทียนจินก้าวลงจากรถม้าตรงหน้าป้ายปลดม้าของพระราชวังพักแรมเร่อเหอ พลันเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลงเคอตั๋วผู้กำลังลำพองใจขี่ม้าศึกตัวใหญ่ นำกองกำลังทหารจากค่ายลาดตระเวนเดินแถวตรวจตราคุ้มกันอยู่บนถนนหลวงรอบนอกวังพักแรม ชุดขุนนางขั้นหนึ่งชั้นรองที่เมื่อวานยังอยู่บนร่างของทัวเหอฉี ทั้งยอดหมวกประดับทับทิมสีชาดและแผ่นปักลายกิเลน ส่องประกายวิบวับใต้แสงแดด ช่างสมกับคำว่า “ลมวสันต์พัดพาควบม้าทะยานรื่นเริงใจ” เสียจริง

เทียนจินถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความชิงชัง “ถุย! คนถ่อยได้ดี!”