กักบริเวณ

กักบริเวณ

พระราชวังฤดูร้อนเร่อเหอหลังผ่านการบูรณะและต่อเติมอีกครั้งในปีคังซีที่สี่สิบสอง คังซีก็ได้พระราชทานนามด้วยลายพระหัตถ์ของพระองค์เองว่า ‘เฉิงเต๋อปี้สู่ซานจวง’ ทว่าไม่ว่าจะเป็นบ่าวไพร่ชั้นล่างหรือขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ช่วงเวลานี้ก็ยังไม่ชินปาก และยังคงติดปากเรียกว่าพระราชวังฤดูร้อนเร่อเหออยู่ดี

เขตพระราชวังหลังขยายพื้นที่ได้แบ่งแยกเขตตำหนักพระราชวังกับเขตอุทยานธรรมชาติที่อิงตามแนวเขาและสายน้ำไว้อย่างชัดเจน กินเนื้อที่กว้างขวางถึงกว่าแปดพันหมู่ ซึ่งกว้างกว่าพระราชวังต้องห้ามถึงแปดเท่า ทว่าดูเหมือนคังซีจะทรงตั้งพระทัยปั้นเร่อเหอให้กลายเป็นเมืองหลวงสำรองและประตูด่านหน้าแห่งที่สองของต้าชิง คอยจับตาดูกวนเน่ยและควบคุมกลุ่มชนมองโกลกับดินแดนรอบนอก แม้เวลานี้จะทรงชราภาพแล้ว แต่ก็ยังคงเสด็จฯ มาล้อมล่าสัตว์ที่มู่หลานทุกปีมิเคยเว้น ทั้งยังถือโอกาสพบปะคณะทูตานุทูตจากต่างแคว้นไปด้วย