ราตรีมืดมิด

ราตรีมืดมิด

องค์รัชทายาทคว้าเสื้อมาคลุมตัวแล้วลุกขึ้น เสียงขันทีร้องขานรายงานหน้าประตูดังลั่น พระราชโองการที่คังซีส่งมากลางดึกไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ภายในห้องจึงจุดไฟสว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้ไม่มีเวลาคิดหน้าคิดหลัง ต่างพากันลนลานจนมือไม้อยู่ไม่สุข

เฉิงหว่านอวิ้นเองก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์หลับใหลเช่นกัน

นางยื่นมือไปคลำเตียงตั่งข้างกายตามสัญชาตญาณ แต่กลับสัมผัสได้เพียงความเย็นเยียบ องค์รัชทายาทลุกไปนานแล้ว นางจึงรีบเลิกม่านเตียงชะโงกหน้ามองออกไปทันที เห็นแผ่นหลังเหยียดตรงขององค์รัชทายาทกำลังยืนหันหลังให้นางอยู่หลังฉากกั้นไม้ซวนจือแกะสลักสิบสองพับลายพระโพธิธรรมรู้แจ้ง เขาสวมเสื้อผ้าและหมวกอย่างสุขุมไม่รีบร้อน มือค่อยๆ ติดกระดุมคอเสื้อทีละเม็ดโดยไม่ลนลานแม้แต่น้อย เฉิงหว่านอวิ้นจึงถอนหายใจโล่งอกออกมาทันที

หากเป็นยามปกติได้ยินเสียงเช่นนี้ นางคงไม่เก็บมาใส่ใจ แม้คังซีจะไม่ได้เรียกหาองค์รัชทายาทกลางดึกทุกวัน แต่พอมีเรื่องใหญ่ในราชสำนักทีไรก็มักจะส่งคนมารบกวนเวลานอนอยู่เรื่อย ทว่าปีนี้ไม่เหมือนกัน ปีนี้คือปีคังซีที่สี่สิบเจ็ด เฉิงหว่านอวิ้นใจคอไม่ดีมาตั้งแต่เริ่มขึ้นปีใหม่ ต่อให้สุขสบายในคฤหาสน์และพยายามบังคับตัวเองให้ใช้ชีวิตตามปกติเพียงใด แต่น้ำหนักตัวก็ยังลดฮวบลงไปหลายชั่งโดยไม่ทราบสาเหตุ