สิบสี่ความฝัน

สิบสี่ความฝัน

“ตอนนี้พี่รองก็น่าเวทนาพออยู่แล้ว คนพวกนั้นยังไม่ยอมปล่อยเขาไปอีก!” ในห้องมืด เงาเปลวเทียนไหวระริก โต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็กมีองค์ชายนั่งอยู่เพียงสองพระองค์ คนที่พูดขึ้นมาด้วยความเดือดดาลคืออิ้นเสียง เขาโมโหจนทุบกำปั้นลงบนโต๊ะเสียงดัง “อาหลิงอากับขุยซวี่สองคนนั้นไม่ใช่คนดีเลย ไหนจะพี่เก้าอีก ใช้เงินไปตั้งหลายล้านตำลึง สมคบคิดกันจ้างพวกคนจรกับเด็กละครไม่รู้ตั้งเท่าไร ไปป้ายสีใส่ร้ายพี่รองตามท้องถนน โรงเตี๊ยม ร้านน้ำชา แหล่งที่พวกขุนนางและชาวบ้านมารวมตัวกัน ทั่วทั้งเมืองหลวงไม่รู้มีข่าวลือมั่วซั่วเกี่ยวกับพี่รองแพร่ไปมากแค่ไหนแล้ว ถึงขั้นเอาไปแต่งเป็นนิยายเป็นบทงิ้วร้องเล่นกัน คนพวกนี้มันบ้าไปแล้ว!”