ลมเริ่มพัด

ลมเริ่มพัด

วันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมร้อนช่วงปลายสารทหวนกลับมาเล่นงานอีกระลอก ต่อให้อยู่ที่เร่อเหอ ลมราตรีที่พัดมาจากทิวเขาเขียวครึ้มสลับซับซ้อนแต่ไกลก็ยังอบอ้าวเสียจนทนแทบไม่ไหว พลอยทำให้ในใจคนอึดอัดหงุดหงิดตามไปด้วย

ภายในกระโจมใหญ่สีเหลืองสว่าง คังซีสวมเสื้อกั๊กบุนวมผ้าเค่อซือสีเขียวไพลทับฉลองพระองค์ชุดมังกรสีเหลืองธูป บนศีรษะสวมหมวกฤดูใบไม้ร่วงผ้าไหมสู่จิ่นลายว่านจื้อโซ่วฝู เปียผมแซมเส้นด้ายสีเงินทอดตัวอยู่ด้านหลัง พระองค์เอนพระวรกายตะแคงอยู่บนตั่งยาวไม้หวงฮวาหลี่ขาเท้าม้าปูขนหมาป่า เปลือกตาลดต่ำลงครึ่งหนึ่ง ในมือถือถ้วยชาเคลือบมีฝาปิดลายแตกลายงาเตาหรู คอยปาดฟองชาออกทีละครั้งอย่างเนิบช้า

“ว่ามาสิ ดึกดื่นค่ำมืดบุกเข้ากระโจมของเจิ้นอย่างลับๆ พอมาถึงก็คุกเข่าไม่ยอมลุก จื๋อจวิ้นหวังไปเจอเรื่องอยุติธรรมอะไรมาหรืออย่างไร”

เหลียงจิ่วกงเพิ่งเกลี้ยกล่อมส่งซื่อเป้ยเล่อกลับไป ย่องเดินเข้ามาเงียบกริบไร้สุ้มเสียง ก็ได้ยินสุรเสียงของคังซีที่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจพอดี ทำเอาหัวใจของเหลียงจิ่วกงเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที รีบกลั้นหายใจยืนคอยอยู่ในเงามืดใต้แสงเทียน ก้มหน้าจนคางชิดอก จ้องมองเพียงปลายเท้าตัวเอง แสร้งทำเป็นทั้งตาบอดทั้งหูหนวกเสีย