สั่งสอนน้อง

สั่งสอนน้อง

เหมือนเขาแล้วมันทำไม คางเขาเป็นอะไรไป อิ้นเหริงโดนคำพูดไร้เดียงสาของลูกสาวตัวน้อยทิ่มแทงใจเข้าอย่างจัง ได้แต่หยิบกระจกแก้วแบบตะวันตกที่เฉิงหว่านอวิ้นใช้แต่งหน้าแต่งตัวขึ้นมาส่องดูตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจด้วยความจุกอก

ยามปกติไม่เคยสังเกตดูให้ละเอียด พอโดนฝัวเอ่อร์กั่วชุนรังเกียจเข้าอย่างนี้ อยู่มาตั้งสามสิบกว่าปีถึงเพิ่งมาฉุกคิดได้ว่า คางเขาดูเหมือนจะยาวไปนิด... แล้วก็ออกเหลี่ยมไปหน่อยจริงๆ แต่อนิจจา พี่น้องสิบกว่าคนของเขาก็คางแบบนี้กันทั้งนั้น มีแค่น้องแปดกับน้องสิบแปดที่ไม่เหมือน เพราะสองคนนั้นหน้าถอดแบบพระมารดาของตนมามากกว่า

อิ้นเหริงวางกระจกกลมบานเล็กทรงกลีบดอกไม้ลงอย่างหงอยๆ คางแบบนี้อยู่บนหน้าเขาก็ไม่เห็นเป็นไร ผู้ชายหน้าแบบนี้สิดูคมเข้มดีออก แต่พอไปอยู่บนหน้าฝัวเอ่อร์กั่วชุนแล้วดูเหมือนจะมีเค้าอยู่บ้าง... ไม่สิ จะหาว่าคางเหลี่ยมได้ยังไงกัน เขาเรียกว่ามีสันคมชัดต่างหาก แล้วจะบอกว่าหน้าเหมือนผู้ชายได้ยังไง นี่มันหน้าตาดูสง่าผ่าเผยชัดๆ

อิ้นเหริงแอบบ่นพึมพำในใจอย่างไม่ค่อยยอมรับความจริงเท่าไร

ทางด้านเฉิงหว่านอวิ้นเพิ่งจะไล่เจ้าตัวแสบทั้งสองคนออกไป เพื่อไม่ให้มายืนต่อปากต่อคำทิ่มแทงใจคนเป็นพ่ออยู่ตรงนี้ “ไปหาพี่สาวรองของพวกเจ้าไป ทางนั้นมีของเล่น ‘ผลักล้มเป็นแถว’ สนุกมากเลยนะ ลองไปดูกันเร็ว”