วันว่าง

วันว่าง

องค์รัชทายาททรงพระประชวรเพราะเหนื่อยล้าสะสม ประกอบกับเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านฤดูร้อนสู่ฤดูใบไม้ร่วงและอากาศนอกด่านหนาวเย็น จึงทรงมีอาการไข้ต้องลมเย็น ชวี่หยวนเจิ้งมาแมะชีพจรทุกวัน แต่จัดเพียงยาบรรเทาอาการไอและเจ็บคอให้ แล้วกราบทูลว่า “องค์รัชทายาททรงมีพระวรกายแข็งแรงเป็นทุนเดิม พระอาการนี้ไม่ได้มีอันตราย เพียงต้องพักฟื้นสักหน่อย ราวเจ็ดแปดวันก็หายดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เรื่องนี้ก็ฟังดูมีเหตุผล ก็เพราะว่าไข้หวัดตัวร้อนในยุคหลังเรียกว่าโรคที่หายได้เอง ต่อให้ไม่กินยา เพียงหนึ่งถึงสองสัปดาห์ก็หายสนิทได้ด้วยภูมิคุ้มกันของตัวเอง แค่ทนฝืนเอาจะทรมานกว่า ทว่าสำหรับคนโบราณที่ไม่มีวัคซีนย่อมประมาทไม่ได้เลย ไม่รู้มีคนต้องมาจบชีวิตลงเพราะไข้ต้องลมเย็นเพียงครั้งเดียวไปแล้วตั้งเท่าไหร่ ด้วยเหตุนี้เฉิงหว่านอวิ้นจึงยังคอยจับตาดูให้องค์รัชทายาทเสวยยาทุกวัน พอกินยาเสร็จก็บอกให้เขาคลุมเสื้อลุกขึ้นมาเดินยืดเส้นยืดสาย นางจะได้ถือโอกาสเปิดหน้าต่างระบายอากาศในห้องไปด้วย

พอพูดถึงเรื่องวัคซีน เฉิงหว่านอวิ้นมองแผ่นหลังของชวี่หยวนเจิ้งที่หิ้วกล่องยาเดินออกจากลานบ้านไป พลางปล่อยให้ความคิดลอยฟุ้งไปไกล