กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไว้ทุกข์
แสงอรุณรำไรค่อยๆ ทอจับบนหลังคากระเบื้องเคลือบของตำหนักอวี้ชิ่ง สาดส่องให้กระดิ่งลมใต้ชายคาและต้นเมเปิลแดงในลานกลายเป็นสีทองอร่าม วันนี้เป็นวันที่อากาศดีอย่างหาได้ยากในฤดูใบไม้ผลิ ทว่าบรรยากาศอันสดใสกลับมิอาจปัดเป่าความเงียบงันในเรือนแถวด้านหลัง เหล่านางกำนัลและขันทีที่ถือผ้าเช็ดหน้ากับอ่างทองแดงสำหรับล้างหน้าเดินผ่านเงาแดดยามเช้าที่ทอดเฉียงบนกำแพงวัง ทุกคนย่างเท้าอย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่าจะรบกวนเจ้านายที่กำลังป่วยไข้
เทียนจินย่องเบาๆ เข้าไปในห้องเครื่อง ตบไหล่ซานเป่าที่กำลังออกแรงนวดแป้งอย่างขะมักเขม้น แล้วพูดด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม “โธ่ ซานเป่าท่านปู่ของข้า เจ้า...เอ๊ย ท่านช่วยคิดหาวิธีหน่อยไม่ได้หรือ เหนียงเหนียงเสวยไม่ลงสักคำเดียวเลยนะ”
ซานเป่าเองก็กลุ้มใจไม่แพ้กัน ฟาดก้อนแป้งลงกับโต๊ะดังเผียะๆ “ของที่เหนียงเหนียงชอบกิน ข้าก็พลิกแพลงทำวนไปหมดแล้ว ข้าจนปัญญาแล้วจริงๆ”
“แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!” เทียนจินนั่งยองๆ ลงช่วยเติมฟืนก่อไฟ พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
ท่านย่าสกุลเฉิงสิ้นบุญอย่างสงบโดยไร้โรคภัย นับเป็นการตายดีตามอายุขัย พระชายารองได้รับพระเมตตาจากฮ่องเต้และองค์รัชทายาท จึงได้กลับไปส่งท่านย่าเป็นครั้งสุดท้ายที่บ้านสกุลเฉิงด้วยตนเอง เพียงแต่พอกลับมาก็ดูเหม่อลอย พูดน้อยลง และไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย