กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ปีที่สี่สิบเจ็ด
“เอาผืนนี้ ผืนผ้าต่วนลายดอกเหมยแดงนี้สวยจังเลย!”
“น้องโง่ วันมงคลของพวกพี่สะใภ้ เจ้าจะใส่สีแดงสดไปทำไมกันล่ะ สู้เลือกผืนสีเหลืองลูกเจี๊ยบปักดิ้นทองนี้ดีกว่าตั้งเยอะ!”
เฉิงหว่านอวิ้นกำลังนอนพักกลางวันอยู่ในห้อง แว่วเสียงเด็กหญิงสองคนล้อมวงกระซิบกระซาบคุยกันอยู่ด้านนอก นางลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เห็นองค์รัชทายาททรงยันกายลุกขึ้นมาแล้ว สาบเสื้อตัวในที่นอนจนยับยู่เปิดอ้าออก พระองค์นั่งเหม่ออยู่ข้างกายนางด้วยท่าทางสะลึมสะลือยังไม่สร่างตื่นเช่นกัน
นางขยี้ตาเบาๆ เหลือบมองนาฬิกาไขลานลงยาเคลือบสีลายกระเรียนเดียวดายบนยอดเขาเหมันต์ที่ตั้งอยู่บนตู้ลิ้นชักไม้ซวนจือฝั่งตรงข้าม เข็มยาวทรงกิ่งเหมยกำลังชี้ไปที่ยามเว่ยสองเค่อ แดดจัดจ้าในฤดูร้อนเริ่มคลายความร้อนแรงลงแล้ว เงาไผ่อันอ่อนละมุนทอดทาบขึ้นมาบนกรอบหน้าต่าง
“เอ้อร์เหยีย พวกเรานอนเพลินกันอีกแล้วเจ้าค่ะ” นางขยับตัวเข้าไปแนบชิดแผงอกอุ่นร้อนแน่นตึงขององค์รัชทายาทอย่างเกียจคร้าน สัมผัสที่ทั้งนุ่มแน่นชวนให้ใจลอย จนอดไม่ได้ที่จะเลื่อนมือไปโอบเอวสอบเพรียวได้รูปของเขาไว้แน่น
แม้หางตาจะเริ่มมีริ้วรอยเวลาแย้มยิ้ม ไม่ได้ชวนให้ใจเต้นรัวเหมือนตอนเป็นหนุ่มแรกรุ่น แต่องค์รัชทายาทวัยสามสิบกว่าที่มีรูปร่างดีขนาดนี้ ก็นับว่าหาได้ยากและน่าหลงใหลอยู่ดี