สุขและทุกข์

สุขและทุกข์

ฤดูใบไม้ผลิของปีคังซีที่สี่สิบหกกลับหนาวเย็นยิ่งกว่าฤดูหนาวเสียอีก หิมะตกหนักติดต่อกันหลายระลอกแทบไม่มีเวลาหยุด บางครั้งยังมีฝนแทรกลงมาอีกหลายหน ไม่ต้องพูดถึงตรอกในวังและคูน้ำที่มีหิมะทับถมจนเต็ม เพียงไม่กี่คืนปากบ่อน้ำของตำหนักต่างๆ ในพระราชวังต้องห้ามก็ถูกหิมะปิดจนหมด

โชคดีที่ก่อนหิมะจะปิดถนน ไลบ์นิซก็เดินทางเข้าเมืองหลวงมาจนได้ ช่วงครึ่งหลังของการเดินทาง เรือขนส่งทางคลองแทบจะต้องสกัดน้ำแข็งไปพลางถูกน้ำแข็งจับไปพลาง ค่อยๆ ขยับไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก พอเข้าเขตทงโจวน้ำแข็งก็ยิ่งหนาจนสกัดไม่ออก จึงต้องเปลี่ยนไปนั่งรถม้าฝ่าพายุหิมะอันหม่นหมองตลอดทาง

ผ่านความยากลำบากนานัปการกว่าจะมาถึงได้ แต่การเดินทางอันโขยกเขยกก็ทำให้ไลบ์นิซล้มป่วยลง ไม่ทันได้เข้าเฝ้าคังซี ก็ต้องเข้าพักในห้องเวรของสำนักหมอหลวงเสียก่อน ให้หมอหลวงคอยดูแลทั้งวันทั้งคืน จัดใบสั่งยา ทั้งยังฝังเข็มรมยาด้วยโกฐจุฬาลัมพาทุกวัน

หงซีเป็นห่วงเหลือเกิน แทบจะต้องไปถามไถ่อาการทุกวัน ยังตื๊อให้รัชทายาทไปเยี่ยมด้วยครั้งหนึ่ง พอกลับมาก็ถอนหายใจโล่งอก “ท่านไหลยังกระปรี้กระเปร่าดีขอรับ คงจะเหนื่อยจากการเดินทาง เพียงแต่หมอหลวงบอกว่าโรคเกาต์ของเขาค่อนข้างรุนแรง ยังมักปวดท้องด้านขวาและขมปากอยู่บ่อยๆ เกรงว่าจะเป็นโรคถุงน้ำดี ต้องใช้ตำรับยาจีเน่ยจินเสริมด้วยวิธีฝังเข็มและรมยาเพื่อบำรุงรักษาให้ดี ช่วงนี้ยังไม่ควรเหนื่อยหนัก”