ตระกูลที่หมายตา

ตระกูลที่หมายตา

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ดูเหมือนทุกวันจะดำเนินไปเช่นนี้ มีทั้งเรื่องเร่งรีบและผ่อนคลาย มีเสียงทะเลาะและเสียงหัวเราะปนกันไป ทางฝั่งเฉิงหว่านอวิ้นก็กินดื่มหาความสำราญไปตามปกติ ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องพูดถึงเป็นพิเศษ

ส่วนที่ตำหนักเอก พระชายาอาการป่วยดีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่นางกลับอาศัยช่วงปลายปีที่เหล่าภริยาขุนนางเข้าวังมาอวยพรปีใหม่และมอบของขวัญ ฝืนทำตัวกระปรี้กระเปร่าเพื่อเปิดรับรองฮูหยินของถงกั๋วเหวยซึ่งมาจากสกุลเฮ่อเส่อหลี่

เรื่องนี้สะกิดให้อิ้นเหริงเริ่มระแวดระวังขึ้นมาทันที

เรื่องนี้ต้องย้อนไปตั้งแต่วันก่อนที่ราชสำนักจะปิดผนึกตราประทับ อิ้นเหริงกลับมาจากตำหนักเฉียนชิง พอใกล้สิ้นปีอากาศก็ยิ่งหนาวจัด อิ้นเหริงถูมือไปมา พอเดินเข้าตำหนักฉุนเปิ่นก็ตรงไปนั่งผิงไฟข้างอ่างไฟ เหอป่าวจงกลั้นขำพลางก้มตัวเลิกม่าน ยกอ่างน้ำร้อนเดินเข้ามา “องค์ชาย เช็ดหน้าให้อุ่นขึ้นสักหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เขากลั้นขำเรื่องอะไรน่ะหรือ ก็เมื่อครู่นี้องค์รัชทายาทเพิ่งถูกเสด็จพ่อทรงไล่ตะเพิดออกมาว่า “สิ้นปีมีเรื่องตั้งเยอะแยะ อย่ามัวแต่มาขลุกอยู่กับเตี่ยเจ้านักเลย กลับไปเขียนอักษรฝูพระราชทานให้พวกขุนนางแทนข้าได้แล้ว!”

เหอป่าวจงได้ยินกับหูชัดเจนแจ่มแจ้งจนแทบจะหลุดขำออกมา