ความฝันครั้งที่สิบสอง

ความฝันครั้งที่สิบสอง

ในความฝันก็เป็นฤดูหนาวเหน็บที่หนาวจัดจนน้ำหยดกลายเป็นน้ำแข็งเช่นกัน

อิ้นเหริงเดินฝ่าหิมะอยู่บนถนนสายยาวที่เวิ้งว้างไร้ผู้คน บนพื้นหิมะเต็มไปด้วยรอยเท้าย่ำระเกะระกะ เมืองหลวงไม่หลงเหลือความสงบสุขเหมือนอย่างวันวาน ประตูบ้านทุกช่องปิดสนิท ทหารราชองครักษ์นับไม่ถ้วนควบม้าเร็วผ่านไปบนท้องถนน จากนั้นเสียงระฆังและกลองย่ำค่ำอันหนักอึ้งก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งพระนครชั้นใน อิ้นเหริงชะงักฝีเท้าลงเพราะเสียงกลองที่ดังก้องกังวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟังเสียงกลองย่ำค่ำที่ดังก้องไม่หยุดท่ามกลางหิมะโปรยปราย เสียง ‘ตึง ตึง’ นั้นราวกับกระหน่ำตีลงบนขั้วหัวใจของเขาโดยตรง

เสียงกลองผสานไปกับลมหนาวและหิมะ ฟังดูกระชั้นถี่เป็นพิเศษ ซ้ำยังคล้ายจะมีเสียงโห่ร้องขานรับกันอย่างวุ่นวาย ทหารประจำการที่เฝ้าประตูกำลังร่วมแรงร่วมใจกันลงกลอนปิดประตูวังและประตูเมืองอันหนักอึ้งจนแน่นหนา

ทหารกองลาดตระเวนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด คอยคุมเข้มตรงทางเข้าออกของตรอกซอกซอยทุกสาย คล้ายกับว่าเกิดเรื่องเลวร้ายน่ากลัวขึ้นทั้งในและนอกเมืองหลวง อิ้นเหริงเริ่มร้อนรนจนสาวเท้าเร็วขึ้น เขาตามรอยเสียงฝีเท้าม้าอันเร่งรีบเหล่านั้นไปโดยไม่รู้ตัว

เขาฝ่าหิมะเร่งรุดไปตลอดทาง จนภาพสวนที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า นั่นคือสวนช่างชุน หน้าประตูสวนช่างชุนก็เต็มไปด้วยทหารกองลาดตระเวนและองครักษ์ ล้อมเอาไว้แน่นขนัดจนน้ำสักหยดยังไหลผ่านไม่ได้