เคียงข้าง

เคียงข้าง

ฤดูหนาวปีคังซีที่สี่สิบห้า ด้านนอกหิมะกำลังโปรยปราย ลานเรือนว่างเปล่าไร้ผู้คน ทว่าในห้องรับแขกเล็กของตำหนักหนิงโซ่วกลับคึกคักยิ่งนัก

ฮองไทเฮาประทับยิ้มแย้มอยู่บนเตียงคังอุ่น พระหัตถ์ข้างหนึ่งประคองแว่นตากระจกแบบตะวันตกบนสันพระนาสิก กำลังทอดพระเนตรดูชายหนุ่มที่คุกเข่าข้างเดียวทำความเคารพแบบมองโกลอยู่เบื้องล่างอย่างพินิจพิเคราะห์

ชายหนุ่มผู้นั้นอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี รูปร่างสูงใหญ่กำยำ เขาเหมือนกับฮารื่อเหนาไห่ ถักผมเปียยาวประบ่า สวมหมวกเหยี่ยวทรงสูงแบบมองโกล สวมเสื้อคลุมมองโกลสีดำสนิทลายซ่อน บนบ่าคลุมหนังหมาป่า เท้าสวมรองเท้าบูทหนังกวาง ดูกระฉับกระเฉงคล่องแคล่ว ทั้งยังสง่าผ่าเผยดุจต้นสนต้นไป๋

สิ่งเดียวที่ต่างกันก็คือ ยอดหมวกของฮารื่อเหนาไห่ประดับได้เพียงทับทิมของซื่อจื่อแห่งจวิ้นหวัง แต่ยอดหมวกของนามู่ไซกลับประดับไข่มุกตงจูซึ่งมีแต่ผู้มีบรรดาศักดิ์จวิ้นหวังเท่านั้นที่ประดับได้

ฮองไทเฮาตรัสให้ลุกขึ้นด้วยสุรเสียงทุ้มต่ำ ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้น ก็เผยให้เห็นดวงตาหงส์คู่หนึ่งที่สดใสคมเข้ม

เด็กคนนี้หน้าตาดีจริง! ดีกว่าลูกหลานแปดกองธงที่เคยดูตัวมาก่อนหน้านี้รวมกันทั้งหมดเสียอีก! ฮองไทเฮาทอดพระเนตรแล้วพอพระทัยยิ่งนัก จึงหันไปมองแม่นมชราที่อยู่เคียงข้างพระองค์มาครึ่งชีวิต แม่นมชราก็ร่วมหยอกเย้าด้วย ยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านจวิ้นหวังน้อยกับท่านหญิงใหญ่อูซีฮาของเราช่างเป็นคู่ที่ฟ้าลิขิตมาโดยแท้เพคะ”