พ่อผู้อารี

พ่อผู้อารี

เข้าเดือนแปด อากาศร้อนอบอ้าวเอาเรื่อง แต่ในตำหนักเฉียนชิงกงกลับไม่ได้ตั้งอ่างน้ำแข็งไว้มากนัก ตั้งแต่ฮ่องเต้คังซีเข้าสู่วัยห้าสิบพรรษาก็ค่อนข้างขี้หนาว กลายเป็นเต๋อเฟยที่แค่นั่งดูภาพวาดสาวงามผู้เข้าคัดเลือกเป็นเพื่อนได้ครู่เดียวเหงื่อก็โทรมกาย แต่นางก็ได้แต่อดทนต่อความร้อนพลางยกภาพวาดของหญิงสาวสกุลชิวขึ้นมาพูดคุยยิ้มแย้มว่า “ฝ่าบาท ทอดพระเนตรสิเพคะ หญิงสาวคนนี้หน้าตางดงามดีไหมเพคะ”

ภาพวาดกับตัวจริงย่อมมีส่วนต่างกันอยู่บ้าง สาวงามมีมากขนาดนั้น คังซีไม่ได้เคยเห็นทุกคน จึงกินแตงหวานไปคำหนึ่งพลางเหลือบมอง แวบแรกก็รู้สึกเพียงว่าหน้าตาสะสวย ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง แค่ขมวดคิ้วนิดๆ “หน้าตาก็ใช้ได้อยู่หรอก แต่ชาติตระกูลแค่นี้ ให้เป็นถึงชายารองจะสูงเกินไปหรือเปล่า”

เต๋อเฟยปรายตามองคังซีอย่างแง่งอนพลางวางภาพวาดในมือลง “ทรงดูพระองค์สิเพคะ อันนั้นก็ไม่เอา อันนี้ก็ไม่ได้ แล้วชายารองของเจ้าสิบสี่จะได้เลือกเสร็จเมื่อไรกัน”