สอบข้อเขียน

สอบข้อเขียน

ไม่ใช่แค่เฉิงหว่านอวิ้นที่เข้าใจว่าเต๋อเฟยหมายตาสกุลชิวไว้ให้องค์ชายสิบสี่ แม้แต่องค์ชายสิบสี่เองก็ยังเข้าใจผิดไปเช่นนั้น ชายาเอกสกุลหวันเหยียนของเขาถึงกับทำหน้าบึ้งใส่เขาอยู่หลายวัน ต้นขาของเขาถูกฝูจิ้นของตัวเองหยิกจนแทบจะเขียวช้ำไปหมดแล้ว

พอองค์ชายสิบสี่เข้ามาถึงตำหนักหย่งเหอก็หน้าด้านเอ่ยถามขึ้นมาทันที “ท่านแม่ ลูกเพิ่มเช่อฝูจิ้นอีกคนเดียวก็พอแล้ว ถ้าเพิ่มเก๋อเกออีกคนจะมากเกินไปหน่อยหรือเปล่าขอรับ” ตอนนี้ในจวนของเขามีเช่อฝูจิ้นหนึ่งคนกับเก๋อเกออีกสองคนแล้ว ประกอบกับฝูจิ้นสกุลหวันเหยียนก็นับว่าถูกใจเขาอยู่ไม่น้อย ส่วนสกุลชิวคนนั้น เขาก็ส่งขันทีไปแอบดูให้แล้วแวบหนึ่ง ได้ยินว่าหน้าตางดงามมาก จัดว่าโดดเด่นในหมู่ซิ่วหนี่ว์ ทว่า... เขาไม่ค่อยอยากหักหน้าสกุลหวันเหยียนนัก

เต๋อเฟยโมโหจนหลุดหัวเราะออกมา “เจ้าลูกบ้า คิดเข้าข้างตัวเองเสียสวยเชียว”

ทว่านี่ก็คือสิ่งที่เต๋อเฟยตั้งใจให้เป็นเช่นนี้ ก่อนหน้านี้นางเรียกตัวสกุลชิวเข้ามาพบ แล้วจึงส่งคนผู้นี้ไปถึงหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้ เช่นนี้จึงจะไม่สะดุดตา และไม่มีใครสงสัยมาถึงตัวนาง

องค์ชายสิบสี่เอนกายอยู่บนตั่งเย็นอย่างไม่สำรวมท่าที คว้าองุ่นมาพวงหนึ่งแล้วเด็ดทีละลูกโยนเข้าปาก เต๋อเฟยยังคอยนั่งพัดให้ลูกชายอยู่ข้างๆ อย่างเอ็นดู ทันใดนั้นองค์ชายสิบสี่ก็เคี้ยวตุ้ยๆ แล้วนึกขึ้นได้ “ที่แท้ไม่ได้มีไว้ให้ลูกหรอกหรือ โอ้... ถ้าอย่างนั้นท่านแม่ก็... ช่างมีน้ำใจเกินไปหน่อยแล้ว” ท่านแม่จะหาคนน่าเอ็นดูไปถวายเสด็จพ่ออีกคนหรือนี่