เคียงบ่าเคียงไหล่

เคียงบ่าเคียงไหล่

ใกล้ถึงสิ้นปีเข้ามาทุกที เฉิงหว่านอวิ้นก็เริ่มจะยุ่งขึ้นมาแล้ว

ข่าวเรื่องที่เฉิงหวายจางปราบตั๊กแตนได้ผลดี จนทำให้ “ตำราปราบตั๊กแตน” แพร่หลายไปทั่วแผ่นดิน ย่อมลอยมาเข้าหูเฉิงหว่านอวิ้นเช่นกัน นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา เดิมทีคิดว่าตำราเล่มนั้นคงไม่มีโอกาสได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกแล้ว พอนางเข้าวังมา ข่าวคราวภัยพิบัติต่างๆ ข้างนอกก็แทบจะถูกตัดขาดไปหมด กระทั่งตัวนางเองยังลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

ยุคสมัยนี้คนใช้ชีวิตลำบากยากแค้นอยู่แล้ว ฟ้าฝนยังไม่เป็นใจ คอยกลั่นแกล้งอยู่เรื่อย ยังดีที่ราษฎรจีนอดทนอดกลั้น กัดฟันสู้ทนมาได้ทีละเรื่อง ได้แต่หวังว่าปีหน้าฟ้าใหม่จะดีขึ้น ขอแค่มีชีวิตรอดต่อไปได้ ตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยหากชาวบ้านข้างนอกเจอภัยตั๊กแตนเข้าอีก ก็ยังมีวิธีเอาตัวรอดเพิ่มขึ้นมา ต่อให้ช่วยต่อชีวิตคนได้เพิ่มอีกเพียงไม่กี่คน นางก็สุขใจมากแล้ว

ความดีความชอบของตระกูลเฉิงครั้งนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาลงแรงสร้างขึ้นมาเอง การได้รับการยกย่องย่อมต่างจากการพึ่งใบบุญสตรีในเรือนหลังอย่างสิ้นเชิง เวลานี้บรรดาตระกูลขุนนางแมนจูและชนชั้นสูงในเมืองหลวงถึงยอมหันมามองตระกูลเฉิงอย่างจริงจัง ช่วงนี้อู๋ซื่อได้รับเทียบเชิญไปชมดอกไม้ร่วมงานเลี้ยงจากจวนอ๋องตั้งหลายแห่ง ทำเอานางตกตะลึงไปเลยทีเดียว

ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดี แม้เฉิงหว่านอวิ้นจะต้องเหนื่อยวุ่นวาย แต่นางก็ทำด้วยความเต็มใจและมีความสุข