ปราบตั๊กแตน

ปราบตั๊กแตน

เฉิงหวยจางไม่ใช่พวกบัณฑิตขุนนางตามขนบทั่วไป ถ้าใช้คำพูดของเฉิงหว่านอวิ้น เขาก็คือบัณฑิตขุนนางนอกคอกคนหนึ่ง สาเหตุหลักก็เพราะเขาไม่หัวโบราณคร่ำครึพอ

ก่อนที่เฉิงหว่านอวิ้นจะเข้าวัง ตอนนั้นแม้ที่บ้านจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนตอนนี้ แต่ก็ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุขมาก เขายังเคยเอาปกคัมภีร์หลุนอวี่มาสวมทับนิยายไซอิ๋วด้วยซ้ำ แถมเฉิงหว่านอวิ้นยังคอยช่วยซื้อหนังสือเบ็ดเตล็ดกลับมาให้เขาอ่านอีก หวายจิ้งก็เคยแซวเขาว่า “ก่อนท่านพี่ใหญ่จะเข้าวัง ถึงเจ้าจะชอบอ่านหนังสือ แต่ก็มักจะอ่านแต่หนังสือเบ็ดเตล็ดอย่าง ‘เทียนกงไคอู้’ หรือ ‘เหมิงซีปี่ถาน’ แต่พอนางเข้าวังไป เจ้าถึงจะไม่พูดอะไร ทว่าช่วงหลายปีมานี้กลับขยันจนแทบจะเขียนบทความวิพากษ์นโยบายตอนนั่งส้วมอยู่แล้ว...”

ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ เขาเพิ่งมายอมจำนนให้กับการเขียนเรียงความแปดประโยคและคัมภีร์สี่ตำราห้าปกรณ์ก็หลังจากที่เฉิงหว่านอวิ้นเข้าวังไปแล้วนี่เอง

ตอนเด็ก ๆ เฉิงซื่อฝูมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการปกครองดูแลอำเภอเซ่อเซี่ยนจนไม่มีเวลาเหลียวแลลูก ๆ เขาไม่ได้รับอนุภรรยา ดังนั้นพวกการพบปะต้อนรับและการเข้าสังคมระหว่างภริยาขุนนาง รวมทั้งร้านรวงและที่ดินของที่บ้านจึงตกเป็นภาระของอู๋ซื่อกับท่านย่าทั้งหมด พวกผู้ใหญ่ในบ้านต่างยุ่งกันจนหัวหมุน แทบจะอยากงอกมือออกมาสักสามข้าง

หวยจางนั้นตั้งแต่เริ่มหัดเดินก็มีเฉิงหว่านอวิ้นคอยเลี้ยงดูมาตลอด