เลื่อนขั้น

เลื่อนขั้น

ในจวนน่าหลาน หมิงจูค้ำไม้เท้าพาขุยซวี่เดินเข้ามาในห้องหนังสือ ห้องนี้เป็นที่ที่เขาใช้ปลีกวิเวกนั่งใคร่ครวญยามปกติ จึงตั้งชื่อและเขียนป้ายไว้ว่า ‘เรือนจิ้งซือ’ ทุกคราที่ใจฟุ้งซ่าน เขาก็มักจะมาคัดอักษร ตัดกิ่งไผ่ ต้มน้ำชงชา เดินหมากอยู่ในห้องนี้ พลางหยิบยกเรื่องราวในราชสำนักขึ้นมาใคร่ครวญทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัว

หลายปีมานี้ หมิงจูรู้สึกอยู่ตลอดว่าตนเองมีคู่ปรับลึกลับอยู่คนหนึ่ง อีกฝ่ายคล้ายจะเร้นกายอยู่หลังม่านหมอกเสมอ ทำให้เขาหยั่งไม่ถึงเบื้องลึกเบื้องหลัง ทว่าคนผู้นั้นกลับก้าวนำหน้าเขาไปหนึ่งก้าว คอยทำลายแผนการทั้งหมดของเขาลงได้ทุกครั้ง ทำให้สิ่งที่เขาเพียรสั่งสมมาหลายปีต้องพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา

คนผู้นี้ไม่ใช่สั่วเอ๋อร์ถูแน่นอน ถ้าสั่วเอ๋อร์ถูฉลาดปราดเปรื่องถึงเพียงนั้น มีหรือที่หมิงจูจะมีโอกาสได้สำแดงฝีมือแต่แรก

จะเป็นองค์รัชทายาทหรือ ในใจหมิงจูก็รู้สึกว่ายังไม่น่าใช่ เขาคิดว่าคนคนนี้น่าจะยืนอยู่เบื้องหลังองค์รัชทายาท และจะคอยชี้แนะให้ก็ต่อเมื่อถึงช่วงเวลาคับขันเท่านั้น ดูจากท่าทีการกระทำขององค์รัชทายาทในยามปกติ แม้จะดูสุขุมรอบคอบและคล่องแคล่วขึ้นกว่าเมื่อครั้งยังหนุ่ม แต่ก็ไม่น่าจะเป็นพระองค์ หมิงจูจึงแอบสืบหาเบื้องหลังอยู่นาน ทว่ากลับไม่พบร่องรอยอะไรเลย

นี่คือเรื่องที่เขาเสียดายที่สุด และยังเป็นต้นตอที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองต้องมาพ่ายแพ้เอาในก้าวสุดท้ายเช่นนี้