ความฝันครั้งที่สิบเอ็ด

ความฝันครั้งที่สิบเอ็ด

นี่เป็นครั้งแรกที่อิ้นเหริงฝันเห็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลทอดยาวสุดลูกหูลูกตาและเทือกเขาหิมะเช่นนั้น

ปีคังซีที่สี่สิบสามใกล้จะผ่านพ้นไป งานส่วนใหญ่ในหกกรมต่างก็สะสางกันไปเกือบหมดแล้ว มีเพียงกระทรวงการคลังที่ยังยุ่งจนหัวหมุน เพราะต้องคัดแยกทำบัญชีรายรับรายจ่ายของปีนี้ รวมถึงประมาณการรายได้ภาษีของปีหน้า ที่ทำการกระทรวงการคลังจึงจุดโคมสว่างไสวทุกค่ำคืน อิ้นเจินเองก็ออกจากบ้านแต่เช้าตรู่กลับดึกดื่นมาหลายวัน กระทั่งต้องนอนค้างที่กรม สี่ฝูจิ้นเข้าวังไปถวายบังคมเต๋อเฟยแล้วบังเอิญพบกับเฉิงหว่านอวิ้นที่ไปคุยกับหวังผิน (พระมารดาผู้ให้กำเนิดองค์ชายสิบห้า สิบหก และสิบแปด แม้จะยังไม่ได้เลื่อนขั้นแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ แต่ช่วงนี้ได้รับเบี้ยหวัดเทียบเท่าตำแหน่งผินแล้ว) พอดี จึงเอ่ยเปรยๆ ออกมาอย่างนุ่มนวล พอกลับมาเฉิงหว่านอวิ้นก็นำเรื่องนี้ไปบอกอิ้นเหริง

อิ้นเหริงคิดว่าตนมีน้องชายที่ทั้งซื่อสัตย์และพึ่งพาได้อย่างเจ้าสี่แค่คนเดียว หากเหนื่อยตายไปจะไปหาเจ้าสี่คนที่สองมาจากไหนอีกล่ะ เขาจึงตั้งใจแวะมาดูเสียหน่อย แถมยังพาผู้ช่วยติดสอยห้อยตามมาให้อีกสองสามคน