ทะเลาะ

ทะเลาะ

“ห้ามทิ้งนะ!”

โม่หย่าฉีเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เดิมทีก็รู้สึกผิดอยู่ในใจตอนมาคารวะพระชายารัชทายาท แต่ใครจะรู้ว่าพอก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา จะได้ยินท่านแม่สั่งให้คนเอาเรือปุดปุดที่หงซีตั้งใจทำให้ตนไปทิ้ง ขอบตานางแดงก่ำขึ้นมาทันที ความเสียใจไม่รู้จากที่ใดที่คล้ายอัดอั้นอยู่ในใจมาเนิ่นนานพลันระเบิดออกมา โม่หย่าฉีแผดเสียงห้ามฮว่าจี่ที่กำลังจะเอาเรือปุดปุดไป แล้วพุ่งเข้าไปแย่งเรือลำน้อยนั้นมากอดไว้แนบอก

“นี่พี่รองตั้งใจทำให้ข้านะ ทำไมต้องทิ้งเรือของข้าด้วย! ห้ามทิ้งนะ!” โม่หย่าฉีร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง บรรดาพี่น้องคนอื่นต่างมีกันหมด ทุกคนได้ไปเรียนหนังสือด้วยกัน มีแต่นางที่ตรงนี้ก็ไม่ได้ ตรงนั้นก็ไม่ดี

พระชายารัชทายาทมองบุตรสาวที่กำลังอารมณ์พลุ่งพล่านด้วยความอึ้งงัน โม่หย่าฉีว่าง่ายและเงียบสงบมาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยเถียงคำไม่ตกฟากหรือขัดคำสั่งเช่นนี้มาก่อน พระชายารัชทายาทจึงยิ่งบันดาลโทสะหนักขึ้นไปอีก นางถามเค้นทันที “วันนี้เจ้าแอบไปเที่ยวเล่นที่เรือนแถวด้านหลังมาอีกแล้วใช่ไหม มิฉะนั้นมีหรือที่องค์ชายรองจะอยู่ดี ๆ เอาของพรรค์นี้มาให้เจ้า พูดความจริงมาเดี๋ยวนี้!”