ปุ๊กปุ๊ก

ปุ๊กปุ๊ก

“ท่านแม่ ทำไมลูกต้องเรียนคณิตศาสตร์กับอาจารย์ไหลด้วยล่ะเจ้าคะ”

ในช่วงกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ฝัวเอ่อร์กั่วชุนนอนเกยคางหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่บนโต๊ะเตาเตียง ตรงหน้ามีแผ่นกระดาษแข็งสี่เหลี่ยมเขียนสัญลักษณ์ตัวเลขอารบิกแบบตะวันตกวางเรียงราย หนูน้อยวัยสามขวบเศษมีภารกิจประจำวันนี้คือต้องจำและแยกแยะตัวเลขอารบิกตั้งแต่ 0 ถึง 10 ให้ได้ ซึ่งนี่เป็นการบ้านปูพื้นฐานคณิตศาสตร์ที่ไลบ์นิซคิดขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับหลานหลวงวัยเดียวกับหงจิ้น หลังจากที่เขาได้รับเชิญให้มาเป็นอาจารย์สอนคณิตศาสตร์ในราชสำนัก

หงจิ้นที่นั่งเคียงข้างน้องสาวก็เบิกตากลมโตประท้วงขึ้นมาบ้าง “พวกพี่ชายล้วนเข้าเรียนตอนหกขวบกันทั้งนั้นขอรับ!”

“ก็เพราะอาจารย์ไหลเป็นผู้มีความรู้ความสามารถล้นเหลือ พวกเจ้าได้ท่านมาปูพื้นฐานให้ ถือเป็นวาสนาครั้งหนึ่งในชีวิตเชียวนะ” ในเรื่องนี้เฉิงหว่านอวิ้นไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย นางชี้นิ้วเคาะแผ่นกระดาษบนโต๊ะเบา ๆ “ห้ามขี้เกียจ ตั้งใจเรียนต่อไปเดี๋ยวนี้”

เจ้าตัวเล็กทั้งสองหน้าม่อยคอตกทันที บรรดาขันทีน้อยพากันผลัดกันชูป้ายตัวเลขขึ้นมาให้เด็ก ๆ ทาย ในห้องจึงมีแต่เสียงขานตอบแบบหมดเรี่ยวแรงดังขึ้นไม่ขาดสาย

ไม่เพียงแค่หงจิ้นกับฝัวเอ่อร์กั่วชุนเท่านั้น หลังจากกลับมาจากมู่หลาน เฉิงหว่านอวิ้นก็สั่งให้ลูกสาวทุกคนต้องเรียนวิชาทั้งหมดที่เกี่ยวกับ “อาจารย์ไหล” อย่างไม่ยอมผ่อนปรนเลยทีเดียว