การผจญภัย

การผจญภัย

เก๋อเอ่อร์เฟินกับอาเอ่อร์จี๋ซ่านร้องห่มร้องไห้แล่นเรือออกจากกว่างโจวช่วงต้นฤดูหนาวในรัชศกคังซีปีที่สี่สิบ ตอนนั้นลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดผ่านทะเลจีนใต้ ยุคก่อนที่จะมีเครื่องจักรไอน้ำ เรือทุกลำยังต้องอาศัยลมมรสุมขับเคลื่อน ฤดูหนาวเลยกลายเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่คนโบราณจะล่องเรือข้ามมหาสมุทร สองพี่น้องจึงกินเกี๊ยวน้ำรับวันลี่ตงทั้งน้ำตา โบกมือลาคนในครอบครัวที่ยิ้มแก้มแทบปริ (?) ก่อนจะกางใบเรือมุ่งลงใต้ตามลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ พร้อมกับความหวังอันงดงามว่าจะล่องเรือกลับมาตามลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ช่วงเช็งเม้งหรือวันไหว้บ๊ะจ่างของปีถัดไป

บรรดาฝูจิ้นของเก๋อเอ่อร์เฟินกับอาเอ่อร์จี๋ซ่านต่างเอือมระอาสามีที่ไม่เอาถ่านแถมวันๆ ไม่ยอมกลับบ้านเต็มทน พอผู้ชายของตัวเองออกทะเลไป พี่สะใภ้น้องสะใภ้คู่นี้ก็เบิกบานใจเป็นล้นพ้น รู้สึกว่าท้องฟ้าปลอดโปร่ง ลมพัดเย็นสบาย นกน้อยร้องเพลงดอกไม้ส่งกลิ่นหอม ทั้งสองคนใจตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย แอบจุดธูปไหว้พระทุกวัน วิงวอนให้พระพุทธองค์คุ้มครองให้พวกเขาทั้งคู่ตายอยู่กลางทะเล อย่าได้กลับมาอีกเลย จะได้อยู่เลี้ยงลูกเงียบๆ ให้สบายใจเสียที

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำอธิษฐานอย่างจริงใจทั้งวันทั้งคืนหน้าโต๊ะหมู่บูชาของพวกนางได้ผลหรือเปล่า การเดินทางข้ามมหาสมุทรของเก๋อเอ่อร์เฟินกับอาเอ่อร์จี๋ซ่านถึงไม่ราบรื่นเอาเสียเลย หรือจะเรียกว่าซวยบรมก็คงไม่ผิด