จากลา

จากลา

รัชศกคังซีปีที่ 42 เดือนเก้า

ค่ำคืนช่วงปลายฤดูสารทลมพัดหนาวเหน็บ แม้ล่วงเลยเวลาลงกลอนประตูด้านในวังหลวงมาแล้ว แต่อิ้นเหริงก็ยังคงอยู่ที่จวนของสั่วเอ๋อร์ถู

สั่วเอ๋อร์ถูล้มป่วยติดเตียงมาสองปีกว่าแล้ว ภายในห้องนี้จึงอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรรสขมปร่ามาเนิ่นนาน บัดนี้เตายาถูกยกออกไป เปลี่ยนมาจุดเมล็ดไป๋จื่อกับรากจันทน์เทศเพื่อช่วยสงบจิตใจแทน ควันธูปสายบางเบาลอยเอื่อยออกมาจากกล่องไม้การบูร ทั้งที่เป็นกลิ่นหอมชวนผ่อนคลาย แต่อิ้นเหริงกลับยังรู้สึกเหมือนในคอและจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นยาขมอยู่ดี

เขานั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็กข้างเตียง คอยอยู่เป็นเพื่อนส่งท่านปู่รองในช่วงเวลาสุดท้ายอย่างเงียบๆ

ตั้งแต่จำความได้ ท่านปู่รองก็คอยอยู่เคียงข้างและปกป้องเขามาตลอด แม้อีกฝ่ายจะมีเรื่องผลประโยชน์ส่วนตัวแฝงอยู่บ้าง แต่เขาก็ได้รับการปกป้องดูแลอย่างสุดกำลังจริงๆ ยามที่สั่วเอ๋อร์ถูยังอยู่ ก็เปรียบเสมือนยักษ์ใหญ่ที่คอยกางร่มคันโตยืนต้านลมบังฝนอยู่ตรงหน้าเขาเสมอ

หลังจากนี้เมื่อท่านปู่รองจากไป หากต้องเจอกับพายุฝนกระหน่ำอีก เขาก็คงต้องถือร่มด้วยตัวเองแล้ว

เพราะองค์รัชทายาทประทับอยู่ คนทั้งจวนสั่วจึงพากันจัดการงานอย่างเงียบเชียบใต้แสงเทียนนับร้อยดวง ทุกคนต่างกดเสียงพูดให้เบาที่สุด ทั้งผ้าคลุมพระสูตรทั่วหลัว โลงศพ ชุดไว้ทุกข์ ธงนำวิญญาณ กระดาษเงินกระดาษทอง และหลวงจีนสวดพระอภิธรรม ล้วนถูกตระเตรียมไว้ล่วงหน้าทั้งหมด