ที่แท้

ที่แท้

“เลื่อนกองธงให้ตระกูลเฉิงหรือเพคะ” เฉิงหว่านอวิ้นพอเจอหน้าองค์รัชทายาทก็ตกใจกับข่าวนี้จนตาโต

อิ้นเหริงยิ้มแล้วก้มตัวมุดเข้าไปในรถม้าของอาหว่าน รถม้าคันนี้เป็นรถสี่ล้อหลังคาสีชาดที่เขาพระราชทานให้นางตอนตั้งครรภ์เอ๋อร์หลินจูคราวไปมู่หลาน มันทั้งกว้างขวางและนั่งสบาย ต่อให้อาหว่านใช้มาหลายปี ปัจจุบันก็ยังดูแลรักษาจนเหมือนใหม่ น้ำมันตังอิ๊วเพิ่งลงใหม่เมื่อปีกลาย ล้อรถก็เปลี่ยนใหม่ ทั้งยังใส่กลไกสปริงซับแรงกระแทกอะไรสักอย่างที่พวกอังกฤษเพิ่งคิดขึ้นมาได้ด้วย

บ่าวไพร่จะปรนนิบัติตั้งใจจริงหรือไม่ ล้วนดูได้จากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ ไม่ใช่ว่าคอยส่งข่าวกี่เรื่องหรือกำจัดคนไปกี่คน แต่เป็นการดูแลปกป้องเจ้านายของตนให้ปลอดภัยไร้กังวลได้อย่างรอบด้านต่างหาก

อิ้นเหริงได้แต่รำพึง ในเรื่องนี้นั้น ดูเหมือนเขาจะพลอยได้พึ่งใบบุญของอาหว่านและได้อานิสงส์จากความมีน้ำใจชอบผูกไมตรีกับคนอื่นของนางไปด้วย

พอเขาเข้าไปก็เห็นเด็กน้อยสามคนที่ถูกห่อตัวด้วยผ้าสีทองอร่ามจนแขนแทบยกไม่ขึ้น กำลังเบียดกันเล่นห่วงกลเก้าห่วงอยู่ในมุมหนึ่ง พลางพากันเงยหน้าขึ้นมาขานเรียกพร้อมกัน “ท่านพ่อ!”